Rasululloh ﷺ oʻnta josus (kuzatuvchi) yubordilar va ularga ansoriy Osim ibn Sobitni — Osim ibn Umar ibn Xattobning bobosini — amir (boshliq) qildilar. To ular Usfon bilan Makka orasidagi Hada (degan joy)ga yetganlarida, ular Huzayldan boʻlgan, Bani Lihyon deb ataladigan bir qabilaga (xabar qilib) zikr qilindi. Ular ularga (qarshi) yuzga yaqin oʻq otuvchi kishi bilan (otlanib) chiqishdi va ularning izlaridan ketdilar, to ular (musulmonlar) tushgan bir manzilda ularning yegani — xurmoni topib: «Yasrib (Madina) xurmosi!» deyishdi va izlaridan ergashdilar. Osim va sheriklari ularni sezganlarida, bir (baland) joyga panoh oldilar. Qavm ularni oʻrab oldi va ularga: «Tushinglar va qoʻllaringizni (taslim qilib) bering, sizlarga ahd va paymon (beramiz)ki, sizlardan hech kimni oʻldirmaymiz», deyishdi. Osim ibn Sobit: «Ey qavm, men esa kofirning zimmasiga (omoniga ishonib) tushmayman. Allohim, biz haqimizda paygʻambaringga ﷺ xabar ber», dedi. Ular ularni oʻq bilan otib, Osimni oʻldirishdi. Ahd va paymon ustiga ulardan uch kishi tushdi — ular orasida Xubayb, Zayd ibn Dasina va yana bir kishi (bor edi). Qachonki (qavm) ulardan (toʻla) qoʻlga olgach, kamonlarining ipini yechib, ular bilan ularni bogʻlashdi. Uchinchi kishi: «Bu xiyonatning boshlanishi; Allohga qasamki, men sizlarga hamroh boʻlmayman. Mana bularda (oʻ ldirilganlarda) men uchun (oʻrnak) namuna bor», dedi — u oʻliklarni nazarda tutardi. Ular uni sudrab, (koʻndirishga) urinishdi, ammo u ularga hamroh boʻlishdan bosh tortdi (va oʻldirildi). Xubayb va Zayd ibn Dasina (Makkaga) olib ketilib, Badr voqeasidan keyin ikkovini sotishdi. Xubaybni Bani Horis ibn Omir ibn Navfal sotib oldi — Xubayb Badr kuni Horis ibn Omirni oʻldirgan edi. Xubayb ularning huzurida asir boʻlib turdi, to ular uni oʻldirishga jamlanishdi (qaror qilishdi). U Horisning qizlaridan biridan soch (qov) tozalaydigan ustara soʻrab oldi, u (ayol) unga berdi. (Ayolning) bir kichkina oʻgʻli — u (ayol) gʻofil boʻlganida — emaklab uning oldiga bordi. (Ayol) uni Xubaybning tizzasiga oʻtirgan, ustara qoʻlida (boʻlgan) holda topdi. (Ayol) aytdi: Men shunday qoʻrqib ketdimki, Xubayb buni (qoʻrquvni) bilib (sezib): «Uni oʻldirishimdan qoʻrqyapsanmi? Men bunday qilmasdim», dedi. (Ayol) aytdi: Allohga qasamki, men Xubaybdan yaxshiroq biror asirni hech koʻrmaganman. Allohga qasamki, men uni bir kuni qoʻlidagi bir bosh uzumni yeyayotgan holda topdim — holbuki u temir (kishan) bilan bogʻlangan va Makkada (oʻsha paytda) hech qanday meva yoʻq edi. U (ayol): «Bu Alloh Xubaybga rizq qilib bergan rizqdir», derdi. Ular uni oʻldirish uchun Haramdan tashqariga (hil yeriga) chiqarganlarida, Xubayb ularga: «Meni qoʻyinglar, ikki rakat namoz oʻqib olay», dedi. Ular uni qoʻyib berishdi, u ikki rakat (namoz) oʻqidi, soʻng: «Allohga qasamki, sizlar ‹mendagi (kechikish) qoʻrquvdan› deb oʻylab qolmasangiz edi, albatta (yana) koʻproq oʻqirdim», dedi. Soʻng: «Allohim, ularning (sonini) birma-bir sanab (oʻrab) ol, ularni parcha-parcha (tarqoq) qilib oʻldir va ulardan birortasini (tirik) qoldirma», dedi. Soʻng (sheʼr) ayta boshladi: «Musulmon holimda oʻldirilar ekanman, qaysi yonim ustida boʻlsa ham — Alloh (yoʻli)dagi oʻlimimga (parvo qilmayman). Bu Alloh zoti (yoʻli)dadir; agar U xohlasa, boʻlak-boʻlak qilingan tananing aʼzolariga (ham) baraka beradi». Soʻng unga Abu Sirvaa Uqba ibn Horis turib (kelib), uni oʻldirdi. Xubayb sabr (asir) holida oʻldiriladigan har bir musulmon uchun (oʻlim oldidan ikki rakat) namozni sunnat qilib (joriy etib) qoʻygan edi. (Paygʻambar ﷺ) sahobalariga ular (Rajiʼ ahli) musibatga uchragan kuni ularning xabarini (oʻsha onda) xabar bergan edilar. Qurayshdan baʼzi odamlar Osim ibn Sobitga — u oʻldirilgani aytilganda — undan tanib olinadigan biror (aʼzo) keltirilishi uchun (odam) yuborishdi, chunki u ularning ulugʻlaridan bir ulugʻ kishini oʻldirgan edi. Shunda Alloh Osim (jasadi) uchun ariga (asalariga) oʻxshash bir soyabon (toʻda) yubordi, u uni ularning elchilaridan himoya qildi, ular undan biror narsa kesib ololmadilar. Kaʼb ibn Molik (esa, Tabuk haqidagi hadisida) Murora ibn Robiʼ al-Amriy va Hilol ibn Umayya al-Voqifiyni — Badrda qatnashgan ikki solih kishini — zikr qildi.Расулуллоҳ ﷺ ўнта жосус (кузатувчи) юбордилар ва уларга ансорий Осим ибн Собитни — Осим ибн Умар ибн Хаттобнинг бобосини — амир (бошлиқ) қилдилар. То улар Усфон билан Макка орасидаги Ҳада (деган жой)га етганларида, улар Ҳузайлдан бўлган, Бани Лиҳён деб аталадиган бир қабилага (хабар қилиб) зикр қилинди. Улар уларга (қарши) юзга яқин ўқ отувчи киши билан (отланиб) чиқишди ва уларнинг изларидан кетдилар, то улар (мусулмонлар) тушган бир манзилда уларнинг егани — хурмони топиб: «Ясриб (Мадина) хурмоси!» дейишди ва изларидан эргашдилар. Осим ва шериклари уларни сезганларида, бир (баланд) жойга паноҳ олдилар. Қавм уларни ўраб олди ва уларга: «Тушинглар ва қўлларингизни (таслим қилиб) беринг, сизларга аҳд ва паймон (берамиз)ки, сизлардан ҳеч кимни ўлдирмаймиз», дейишди. Осим ибн Собит: «Эй қавм, мен эса кофирнинг зиммасига (омонига ишониб) тушмайман. Аллоҳим, биз ҳақимизда пайғамбарингга ﷺ хабар бер», деди. Улар уларни ўқ билан отиб, Осимни ўлдиришди. Аҳд ва паймон устига улардан уч киши тушди — улар орасида Хубайб, Зайд ибн Дасина ва яна бир киши (бор эди). Қачонки (қавм) улардан (тўла) қўлга олгач, камонларининг ипини ечиб, улар билан уларни боғлашди. Учинчи киши: «Бу хиёнатнинг бошланиши; Аллоҳга қасамки, мен сизларга ҳамроҳ бўлмайман. Мана буларда (ў лдирилганларда) мен учун (ўрнак) намуна бор», деди — у ўликларни назарда тутарди. Улар уни судраб, (кўндиришга) уринишди, аммо у уларга ҳамроҳ бўлишдан бош тортди (ва ўлдирилди). Хубайб ва Зайд ибн Дасина (Маккага) олиб кетилиб, Бадр воқеасидан кейин икковини сотишди. Хубайбни Бани Ҳорис ибн Омир ибн Навфал сотиб олди — Хубайб Бадр куни Ҳорис ибн Омирни ўлдирган эди. Хубайб уларнинг ҳузурида асир бўлиб турди, то улар уни ўлдиришга жамланишди (қарор қилишди). У Ҳориснинг қизларидан биридан соч (қов) тозалайдиган устара сўраб олди, у (аёл) унга берди. (Аёлнинг) бир кичкина ўғли — у (аёл) ғофил бўлганида — эмаклаб унинг олдига борди. (Аёл) уни Хубайбнинг тиззасига ўтирган, устара қўлида (бўлган) ҳолда топди. (Аёл) айтди: Мен шундай қўрқиб кетдимки, Хубайб буни (қўрқувни) билиб (сезиб): «Уни ўлдиришимдан қўрқяпсанми? Мен бундай қилмасдим», деди. (Аёл) айтди: Аллоҳга қасамки, мен Хубайбдан яхшироқ бирор асирни ҳеч кўрмаганман. Аллоҳга қасамки, мен уни бир куни қўлидаги бир бош узумни еяётган ҳолда топдим — ҳолбуки у темир (кишан) билан боғланган ва Маккада (ўша пайтда) ҳеч қандай мева йўқ эди. У (аёл): «Бу Аллоҳ Хубайбга ризқ қилиб берган ризқдир», дерди. Улар уни ўлдириш учун Ҳарамдан ташқарига (ҳил ерига) чиқарганларида, Хубайб уларга: «Мени қўйинглар, икки ракат намоз ўқиб олай», деди. Улар уни қўйиб беришди, у икки ракат (намоз) ўқиди, сўнг: «Аллоҳга қасамки, сизлар ‹мендаги (кечикиш) қўрқувдан› деб ўйлаб қолмасангиз эди, албатта (яна) кўпроқ ўқирдим», деди. Сўнг: «Аллоҳим, уларнинг (сонини) бирма-бир санаб (ўраб) ол, уларни парча-парча (тарқоқ) қилиб ўлдир ва улардан бирортасини (тирик) қолдирма», деди. Сўнг (шеър) айта бошлади: «Мусулмон ҳолимда ўлдирилар эканман, қайси ёним устида бўлса ҳам — Аллоҳ (йўли)даги ўлимимга (парво қилмайман). Бу Аллоҳ зоти (йўли)дадир; агар У хоҳласа, бўлак-бўлак қилинган тананинг аъзоларига (ҳам) барака беради». Сўнг унга Абу Сирваа Уқба ибн Ҳорис туриб (келиб), уни ўлдирди. Хубайб сабр (асир) ҳолида ўлдириладиган ҳар бир мусулмон учун (ўлим олдидан икки ракат) намозни суннат қилиб (жорий этиб) қўйган эди. (Пайғамбар ﷺ) саҳобаларига улар (Ражиъ аҳли) мусибатга учраган куни уларнинг хабарини (ўша онда) хабар берган эдилар. Қурайшдан баъзи одамлар Осим ибн Собитга — у ўлдирилгани айтилганда — ундан таниб олинадиган бирор (аъзо) келтирилиши учун (одам) юборишди, чунки у уларнинг улуғларидан бир улуғ кишини ўлдирган эди. Шунда Аллоҳ Осим (жасади) учун арига (асаларига) ўхшаш бир соябон (тўда) юборди, у уни уларнинг элчиларидан ҳимоя қилди, улар ундан бирор нарса кесиб ололмадилар. Каъб ибн Молик (эса, Табук ҳақидаги ҳадисида) Мурора ибн Робиъ ал-Амрий ва Ҳилол ибн Умайя ал-Воқифийни — Бадрда қатнашган икки солиҳ кишини — зикр қилди.