حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ هِنْدًا أُمَّ مُعَاوِيَةَ، جَاءَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ شَحِيحٌ وَإِنَّهُ لاَ يُعْطِينِي مَا يَكْفِينِي وَبَنِيَّ فَهَلْ عَلَىَّ جُنَاحٌ أَنْ آخُذَ مِنْ مَالِهِ شَيْئًا قَالَ " خُذِي مَا يَكْفِيكِ وَبَنِيكِ بِالْمَعْرُوفِ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Muoviyaning onasi Hind Rasululloh ﷺ huzurlariga kelib: «Albatta, Abu Sufyon baxil kishidir. U menga va bolalarimga yetadigan miqdorni bermaydi. Uning molidan bir narsa olsam, menga gunoh boʻladimi?» — dedi. U zot: «Oʻzingga va bolalaringga yetadigan miqdorni maʼruf (odat) boʻyicha olgin», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Муовиянинг онаси Ҳинд Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келиб: «Албатта, Абу Суфён бахил кишидир. У менга ва болаларимга етадиган миқдорни бермайди. Унинг молидан бир нарса олсам, менга гуноҳ бўладими?» — деди. У зот: «Ўзингга ва болаларингга етадиган миқдорни маъруф (одат) бўйича олгин», — дедилар.