حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي زِيَادٍ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ عُبَيْدٍ أَبِي الْحَسَنِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ غَالِبِ بْنِ أَبْجَرَ، قَالَ أَصَابَتْنَا سَنَةٌ فَلَمْ يَكُنْ فِي مَالِي شَىْءٌ أُطْعِمُ أَهْلِي إِلاَّ شَىْءٌ مِنْ حُمُرٍ وَقَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَرَّمَ لُحُومَ الْحُمُرِ الأَهْلِيَّةِ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَصَابَتْنَا السَّنَةُ وَلَمْ يَكُنْ فِي مَالِي مَا أُطْعِمُ أَهْلِي إِلاَّ سِمَانُ الْحُمُرِ وَإِنَّكَ حَرَّمْتَ لُحُومَ الْحُمُرِ الأَهْلِيَّةِ . فَقَالَ " أَطْعِمْ أَهْلَكَ مِنْ سَمِينِ حُمُرِكَ فَإِنَّمَا حَرَّمْتُهَا مِنْ أَجْلِ جَوَالِّ الْقَرْيَةِ " . يَعْنِي الْجَلاَّلَةَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ هَذَا هُوَ ابْنُ مَعْقِلٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَى شُعْبَةُ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ عُبَيْدٍ أَبِي الْحَسَنِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مَعْقِلٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ بِشْرٍ عَنْ نَاسٍ مِنْ مُزَيْنَةَ أَنَّ سَيِّدَ مُزَيْنَةَ أَبْجَرَ أَوِ ابْنَ أَبْجَرَ سَأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم .
Gʻolib ibn Abjar (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Bizga qahatchilik yili yetdi. Mol-mulkimda ahlimni boqadigan eshaklardan boshqa hech narsa qolmagan edi. Rasululloh ﷺ esa xonaki eshaklarning goʻshtini harom qilgan edilar. Shunda men Nabiy ﷺ huzurlariga keldim-da: ‹Yo Rasululloh, bizga qahatchilik yetdi, mol-mulkimda ahlimni boqadigan semiz eshaklardan boshqa hech narsa yoʻq, sizlar esa xonaki eshaklarning goʻshtini harom qildingiz›, dedim. Shunda u zot: ‹Ahlingni semiz eshaklaring bilan boqaver. Men ularni faqat qishloqning axlatini yeydigan (najosatxoʻr) boʻlgani uchun harom qilgan edim›, dedilar» — bunda jallolani (najosatxoʻr hayvonni) nazarda tutdilar. Abu Dovud aytadi: bu Abdurrahmon — Ibn Maʼqildir. Abu Dovud aytadi: Shuʼba bu hadisni Ubayd Abul-Hasandan, u Abdurrahmon ibn Maʼqildan, u Abdurrahmon ibn Bishrdan, u Muzayna qabilasidan baʼzi kishilardan rivoyat qildiki, Muzaynaning sayyidi Abjar yoki Ibn Abjar Nabiy ﷺdan soʻradilar.Ғолиб ибн Абжар (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Бизга қаҳатчилик йили етди. Мол-мулкимда аҳлимни боқадиган эшаклардан бошқа ҳеч нарса қолмаган эди. Расулуллоҳ ﷺ эса хонаки эшакларнинг гўштини ҳаром қилган эдилар. Шунда мен Набий ﷺ ҳузурларига келдим-да: ‹Ё Расулуллоҳ, бизга қаҳатчилик етди, мол-мулкимда аҳлимни боқадиган семиз эшаклардан бошқа ҳеч нарса йўқ, сизлар эса хонаки эшакларнинг гўштини ҳаром қилдингиз›, дедим. Шунда у зот: ‹Аҳлингни семиз эшакларинг билан боқавер. Мен уларни фақат қишлоқнинг ахлатини ейдиган (нажосатхўр) бўлгани учун ҳаром қилган эдим›, дедилар» — бунда жаллолани (нажосатхўр ҳайвонни) назарда тутдилар. Абу Довуд айтади: бу Абдурраҳмон — Ибн Маъқилдир. Абу Довуд айтади: Шуъба бу ҳадисни Убайд Абул-Ҳасандан, у Абдурраҳмон ибн Маъқилдан, у Абдурраҳмон ибн Бишрдан, у Музайна қабиласидан баъзи кишилардан ривоят қилдики, Музайнанинг саййиди Абжар ёки Ибн Абжар Набий ﷺдан сўрадилар.