حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ شُرَحْبِيلَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي شُرَيْحٍ الْعَدَوِيِّ، أَنَّهُ قَالَ لِعَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ وَهْوَ يَبْعَثُ الْبُعُوثَ إِلَى مَكَّةَ ائْذَنْ لِي أَيُّهَا الأَمِيرُ أُحَدِّثْكَ قَوْلاً قَامَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْغَدَ يَوْمَ الْفَتْحِ، سَمِعَتْهُ أُذُنَاىَ وَوَعَاهُ قَلْبِي، وَأَبْصَرَتْهُ عَيْنَاىَ، حِينَ تَكَلَّمَ بِهِ حَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ مَكَّةَ حَرَّمَهَا اللَّهُ وَلَمْ يُحَرِّمْهَا النَّاسُ، لاَ يَحِلُّ لاِمْرِئٍ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ يَسْفِكَ بِهَا دَمًا، وَلاَ يَعْضِدَ بِهَا شَجَرًا، فَإِنْ أَحَدٌ تَرَخَّصَ لِقِتَالِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهَا فَقُولُوا لَهُ إِنَّ اللَّهَ أَذِنَ لِرَسُولِهِ، وَلَمْ يَأْذَنْ لَكُمْ. وَإِنَّمَا أَذِنَ لِي فِيهَا سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ، وَقَدْ عَادَتْ حُرْمَتُهَا الْيَوْمَ كَحُرْمَتِهَا بِالأَمْسِ، وَلْيُبَلِّغِ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ ". فَقِيلَ لأَبِي شُرَيْحٍ مَاذَا قَالَ لَكَ عَمْرٌو قَالَ قَالَ أَنَا أَعْلَمُ بِذَلِكَ مِنْكَ يَا أَبَا شُرَيْحٍ، إِنَّ الْحَرَمَ لاَ يُعِيذُ عَاصِيًا، وَلاَ فَارًّا بِدَمٍ، وَلاَ فَارًّا بِخَرْبَةٍ.
(Abu Shurayh al-Adaviy aytdi)ki, u Amr ibn Saʼidga — u (Amr) Makkaga (qarshi) qoʻshinlar yuborayotgan paytda — shunday dedi: «Ey amir, menga izn ber, senga Rasululloh ﷺ Fath kunining ertasi (kuni) aytgan bir soʻzni rivoyat qilay — uni ikki qulogʻim eshitdi, qalbim yodladi va koʻzlarim koʻrdi — u zot uni aytgan paytda. U zot Allohga hamd aytib, Unga sano (maqtov) aytdi, soʻng: ‹Albatta Makkani Alloh harom qilgan, uni odamlar harom qilgan emas. Allohga va oxirat kuniga iymon keltirgan kishiga unda qon toʻkish va unda biror daraxtni kesish halol emas. Agar biror kishi Rasululloh ﷺning unda jang qilgani bilan (oʻziga) ruxsat (dalil) izlasa, unga: ‹Albatta Alloh oʻz Rasuliga izn berdi, sizlarga izn bermadi› denglar. Menga esa unda (jang) faqat kunduzning bir soatida (joiz) qilindi, bugun uning hurmati kechagi hurmatidek (yana) qaytdi. Hozir boʻ lgan gʻoyibga yetkazsin!› dedilar». Abu Shurayhga: «Amr senga nima dedi?» deyildi. U: «Amr: ‹Men buni sendan yaxshiroq bilaman, ey Abu Shurayh; albatta Haram (Makka) osiyni ham, qon (toʻkib) qochganni ham, oʻgʻirlik qilib qochganni ham panoh (himoya) qilmaydi› dedi», dedi.(Абу Шурайҳ ал-Адавий айтди)ки, у Амр ибн Саъидга — у (Амр) Маккага (қарши) қўшинлар юбораётган пайтда — шундай деди: «Эй амир, менга изн бер, сенга Расулуллоҳ ﷺ Фатҳ кунининг эртаси (куни) айтган бир сўзни ривоят қилай — уни икки қулоғим эшитди, қалбим ёдлади ва кўзларим кўрди — у зот уни айтган пайтда. У зот Аллоҳга ҳамд айтиб, Унга сано (мақтов) айтди, сўнг: ‹Албатта Маккани Аллоҳ ҳаром қилган, уни одамлар ҳаром қилган эмас. Аллоҳга ва охират кунига иймон келтирган кишига унда қон тўкиш ва унда бирор дарахтни кесиш ҳалол эмас. Агар бирор киши Расулуллоҳ ﷺнинг унда жанг қилгани билан (ўзига) рухсат (далил) изласа, унга: ‹Албатта Аллоҳ ўз Расулига изн берди, сизларга изн бермади› денглар. Менга эса унда (жанг) фақат кундузнинг бир соатида (жоиз) қилинди, бугун унинг ҳурмати кечаги ҳурматидек (яна) қайтди. Ҳозир бў лган ғойибга етказсин!› дедилар». Абу Шурайҳга: «Амр сенга нима деди?» дейилди. У: «Амр: ‹Мен буни сендан яхшироқ биламан, эй Абу Шурайҳ; албатта Ҳарам (Макка) осийни ҳам, қон (тўкиб) қочганни ҳам, ўғирлик қилиб қочганни ҳам паноҳ (ҳимоя) қилмайди› деди», деди.