حَدَّثَنَا النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، بِهَذَا الْحَدِيثِ لَمْ يَذْكُرْ عَائِشَةَ قَالَ فَأَمَرَ بِرَجُلَيْنِ وَامْرَأَةٍ مِمَّنْ تَكَلَّمَ بِالْفَاحِشَةِ حَسَّانَ بْنِ ثَابِتٍ وَمِسْطَحِ بْنِ أُثَاثَةَ . قَالَ النُّفَيْلِيُّ وَيَقُولُونَ الْمَرْأَةُ حَمْنَةُ بِنْتُ جَحْشٍ .
Nufayliy bizga Muhammad ibn Salamadan, u Muhammad ibn Ishoqdan ushbu hadisni rivoyat qildi, ammo Oishani zikr qilmadi. (Bu rivoyatda) u dedi: (Rasululloh ﷺ) fahsh (yomon) gap aytganlardan boʻlmish ikki erkak va bir ayol haqida (had urishni) buyurdilar; (ular) Hasson ibn Sobit va Mistah ibn Usosa edilar. Nufayliy aytdi: Aytishlaricha, ayol esa Hamna binti Jahsh edi.Нуфайлий бизга Муҳаммад ибн Саламадан, у Муҳаммад ибн Ишоқдан ушбу ҳадисни ривоят қилди, аммо Оишани зикр қилмади. (Бу ривоятда) у деди: (Расулуллоҳ ﷺ) фаҳш (ёмон) гап айтганлардан бўлмиш икки эркак ва бир аёл ҳақида (ҳад уришни) буюрдилар; (улар) Ҳассон ибн Собит ва Мистаҳ ибн Усоса эдилар. Нуфайлий айтди: Айтишларича, аёл эса Ҳамна бинти Жаҳш эди.