حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ قَدِمَ رَجُلاَنِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَخَطَبَا فَعَجِبَ النَّاسُ - يَعْنِي لِبَيَانِهِمَا - فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ مِنَ الْبَيَانِ لَسِحْرًا " . أَوْ " إِنَّ بَعْضَ الْبَيَانِ لَسِحْرٌ " .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdiki, mashriqdan ikki kishi kelib nutq soʻzladilar, odamlar esa ularning soʻzga chechanligidan hayratlandilar. Shunda Rasululloh ﷺ: «Albatta, baʼzi bayonda (soʻzga chechanlikda) sehr bordir», dedilar. Yoki: «Bayonning baʼzisi sehrdir», dedilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтдики, машриқдан икки киши келиб нутқ сўзладилар, одамлар эса уларнинг сўзга чечанлигидан ҳайратландилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, баъзи баёнда (сўзга чечанликда) сеҳр бордир», дедилар. Ёки: «Баённинг баъзиси сеҳрдир», дедилар.