حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ مَا سَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سُبْحَةَ الضُّحَى قَطُّ وَإِنِّي لأُسَبِّحُهَا وَإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيَدَعُ الْعَمَلَ وَهُوَ يُحِبُّ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ خَشْيَةَ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ النَّاسُ فَيُفْرَضَ عَلَيْهِمْ .
Paygʻambar ﷺning zavjalari Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ chosht (zuho) namozini hech qachon oʻqimaganlar, men esa uni oʻqiyman. Rasululloh ﷺ biror amalni qilishni yaxshi koʻrsalar-da, odamlar uni (doimiy) qilib, ular uchun farz qilinib qolishidan qoʻrqib, oʻsha amalni tark qilar edilar.»Пайғамбар ﷺнинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ чошт (зуҳо) намозини ҳеч қачон ўқимаганлар, мен эса уни ўқийман. Расулуллоҳ ﷺ бирор амални қилишни яхши кўрсалар-да, одамлар уни (доимий) қилиб, улар учун фарз қилиниб қолишидан қўрқиб, ўша амални тарк қилар эдилар.»