حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ ابْنِ أَبِي حُسَيْنٍ سَمِعَ شَهْرًا يَقُولُ سَمِعْتُ أَسْمَاءَ بِنْتَ يَزِيدَ إِحْدَى نِسَاءِ بَنِي عَبْدِ الْأَشْهَلِ تَقُولُمَرَّ بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَنَحْنُ فِي نِسْوَةٍ فَسَلَّمَ عَلَيْنَا وَقَالَ إِيَّاكُنَّ وَكُفْرَ الْمُنَعَّمِينَ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا كُفْرُ الْمُنَعَّمِينَ قَالَ لَعَلَّ إِحْدَاكُنَّ أَنْ تَطُولَ أَيْمَتُهَا بَيْنَ أَبَوَيْهَا وَتَعْنُسَ فَيَرْزُقَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ زَوْجًا وَيَرْزُقَهَا مِنْهُ مَالًا وَوَلَدًا فَتَغْضَبَ الْغَضْبَةَ فَرَاحَتْ تَقُولُ مَا رَأَيْتُ مِنْهُ يَوْمًا خَيْرًا قَطُّ وَقَالَ مَرَّةً خَيْرًا قَطُّ
Banu Abdulashhal ayollaridan biri — Asmo bint Yazid (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Biz bir necha ayollar orasida edik, Rasululloh ﷺ yonimizdan oʻtib, bizga salom berdilar va: «Neʼmatda boʻlganlarning kufridan saqlaninglar», dedilar. Biz: «Ey Allohning Rasuli, neʼmatda boʻlganlarning kufri nima?» dedik. U zot: «Balki sizlardan biringiz ota-onasining huzurida uzoq vaqt ersiz qolib, keksayib qolar, soʻng Aziz va Jalil Alloh unga er ato etar, undan unga mol va farzand ato etar. Keyin u bir gʻazab bilan gʻazablanib: ‹Men undan bir kun ham yaxshilik koʻrmadim›, deya boshlaydi», dedilar.Бану Абдулашҳал аёлларидан бири — Асмо бинт Язид (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Биз бир неча аёллар орасида эдик, Расулуллоҳ ﷺ ёнимиздан ўтиб, бизга салом бердилар ва: «Неъматда бўлганларнинг куфридан сақланинглар», дедилар. Биз: «Эй Аллоҳнинг Расули, неъматда бўлганларнинг куфри нима?» дедик. У зот: «Балки сизлардан бирингиз ота-онасининг ҳузурида узоқ вақт эрсиз қолиб, кексайиб қолар, сўнг Азиз ва Жалил Аллоҳ унга эр ато этар, ундан унга мол ва фарзанд ато этар. Кейин у бир ғазаб билан ғазабланиб: ‹Мен ундан бир кун ҳам яхшилик кўрмадим›, дея бошлайди», дедилар.