حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ شَقِيقٍ قَالَدَخَلَ مُعَاوِيَةُ عَلَى خَالِهِ أَبِي هَاشِمِ بْنِ عُتْبَةَ يَعُودُهُ قَالَ فَبَكَى قَالَ فَقَالَ لَهُ مُعَاوِيَةُ مَا يُبْكِيكَ يَا خَالُ أَوَجَعًا يُشْئِزُكَ أَمْ حِرْصًا عَلَى الدُّنْيَا قَالَ فَقَالَ فَكُلًّا لَا وَلَكِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَهِدَ إِلَيْنَا فَقَالَ يَا أَبَا هَاشِمٍ إِنَّهَا عَلَّهَا تُدْرِكُ أَمْوَالًا لَا يُؤْتَاهَا أَقْوَامٌ وَإِنَّمَا يَكْفِيكَ مِنْ جَمْعِ الْمَالِ خَادِمٌ وَمَرْكَبٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى وَإِنِّي أُرَانِي قَدْ جَمَعْتُحَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنِ الْأَعْمَشِ وَمَنْصُورٍ عَنْ أَبِي وَائِلٍ قَالَ دَخَلَ مُعَاوِيَةُ عَلَى أَبِي هَاشِمِ بْنِ عُتْبَةَ وَهُوَ مَرِيضٌ يَبْكِي فَذَكَرَ مَعْنَاهُ

Shaqiqdan rivoyat qilinadi: Muoviya togʻasi Abu Hoshim ibn Utbaning huzuriga uni koʻrgani kirdi. U yigʻlab yubordi. Muoviya unga: «Ey togʻa, nima sizni yigʻlatmoqda? Sizni bezovta qilayotgan ogʻriqmi yoki dunyoga boʻlgan hirsmi?» dedi. U: «Ikkovi ham emas. Lekin Rasululloh ﷺ bizga ahd qilib: ‹Ey Abu Hoshim, ehtimol sen baʼzi qavmlarga berilmagan mollarga erishursan. Holbuki mol toʻplashdan senga bir xizmatkor va Alloh taboraka va taolo yoʻlida bir ulov kifoya qiladi›, degan edilar. Men esa oʻzimni (undan koʻp) toʻplab qoʻygan koʻrmoqdaman», dedi. Buni Abu Voil ham rivoyat qilib: «Muoviya kasal boʻlib yigʻlab yotgan Abu Hoshim ibn Utbaning huzuriga kirdi», dedi va shu maʼnoni zikr qildi.Шақиқдан ривоят қилинади: Муовия тоғаси Абу Ҳошим ибн Утбанинг ҳузурига уни кўргани кирди. У йиғлаб юборди. Муовия унга: «Эй тоға, нима сизни йиғлатмоқда? Сизни безовта қилаётган оғриқми ёки дунёга бўлган ҳирсми?» деди. У: «Иккови ҳам эмас. Лекин Расулуллоҳ ﷺ бизга аҳд қилиб: ‹Эй Абу Ҳошим, эҳтимол сен баъзи қавмларга берилмаган молларга эришурсан. Ҳолбуки мол тўплашдан сенга бир хизматкор ва Аллоҳ таборака ва таоло йўлида бир улов кифоя қилади›, деган эдилар. Мен эса ўзимни (ундан кўп) тўплаб қўйган кўрмоқдаман», деди. Буни Абу Воил ҳам ривоят қилиб: «Муовия касал бўлиб йиғлаб ётган Абу Ҳошим ибн Утбанинг ҳузурига кирди», деди ва шу маънони зикр қилди.