حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنِي أَبُو سُلَيْمَانَ الضَّبِّيُّ دَاوُدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ زُهَيْرٍ الْمُسَيِّبِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ عَبَّادٍ الدِّيلِيِّ وَكَانَ جَاهِلِيًّا أَسْلَمَ فَقَالَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَصَرَ عَيْنِي بِسُوقِ ذِي الْمَجَازِ يَقُولُ يَا أَيُّهَا النَّاسُ قُولُوا لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ تُفْلِحُوا وَيَدْخُلُ فِي فِجَاجِهَا وَالنَّاسُ مُتَقَصِّفُونَ عَلَيْهِ فَمَا رَأَيْتُ أَحَدًا يَقُولُ شَيْئًا وَهُوَ لَا يَسْكُتُ يَقُولُ أَيُّهَا النَّاسُ قُولُوا لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ تُفْلِحُوا إِلَّا أَنَّ وَرَاءَهُ رَجُلًا أَحْوَلَ وَضِيءَ الْوَجْهِ ذَا غَدِيرَتَيْنِ يَقُولُ إِنَّهُ صَابِئٌ كَاذِبٌ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ وَهُوَ يَذْكُرُ النُّبُوَّةَ قُلْتُ مَنْ هَذَا الَّذِي يُكَذِّبُهُ قَالُوا عَمُّهُ أَبُو لَهَبٍقُلْتُ إِنَّكَ كُنْتَ يَوْمَئِذٍ صَغِيرًا قَالَ لَا وَاللَّهِ إِنِّي يَوْمَئِذٍ لَأَعْقِلُ
Rabiʼa ibn Abbod ad-Diyliy (roziyallohu anhu) — u johiliyat ahlidan boʻlib, soʻng islomga kirgan edi — dedi: «Rasululloh ﷺni oʻz koʻzim bilan Zul-Majoz bozorida: ‹Ey odamlar, la ilaha illalloh, denglar, najot topasizlar!› deb aytayotganlarini koʻrdim. U zot uning yoʻlkalariga kirar, odamlar u zotning ustiga tirband boʻlar edi. Men birortasining biror narsa deyotganini koʻrmadim, u zot esa jim turmas, ‹Ey odamlar, la ilaha illalloh, denglar, najot topasizlar!› der edilar. Faqat u zotning ortlarida gʻilay, yuzi yorugʻ, ikkita kokili bor bir kishi: ‹Albatta u sobiy, yolgʻonchidir›, der edi. Men: ‹Bu kim?› dedim. Ular: ‹Bu Muhammad ibn Abdulloh, u paygʻambarlikni zikr qilyapti›, deyishdi. Men: ‹Uni yolgʻonchiga chiqarayotgan bu kim?› dedim. Ular: ‹Uning amakisi Abu Lahab›, deyishdi». Men: «Siz oʻsha kuni kichkina edingiz-ku», dedim. U: «Yoʻq, Allohga qasamki, men oʻsha kuni aql tanigan edim», dedi.Рабиъа ибн Аббод ад-Дийлий (розияллоҳу анҳу) — у жоҳилият аҳлидан бўлиб, сўнг исломга кирган эди — деди: «Расулуллоҳ ﷺни ўз кўзим билан Зул-Мажоз бозорида: ‹Эй одамлар, ла илаҳа иллаллоҳ, денглар, нажот топасизлар!› деб айтаётганларини кўрдим. У зот унинг йўлкаларига кирар, одамлар у зотнинг устига тирбанд бўлар эди. Мен бирортасининг бирор нарса деётганини кўрмадим, у зот эса жим турмас, ‹Эй одамлар, ла илаҳа иллаллоҳ, денглар, нажот топасизлар!› дер эдилар. Фақат у зотнинг ортларида ғилай, юзи ёруғ, иккита кокили бор бир киши: ‹Албатта у собий, ёлғончидир›, дер эди. Мен: ‹Бу ким?› дедим. Улар: ‹Бу Муҳаммад ибн Абдуллоҳ, у пайғамбарликни зикр қиляпти›, дейишди. Мен: ‹Уни ёлғончига чиқараётган бу ким?› дедим. Улар: ‹Унинг амакиси Абу Лаҳаб›, дейишди». Мен: «Сиз ўша куни кичкина эдингиз-ку», дедим. У: «Йўқ, Аллоҳга қасамки, мен ўша куни ақл таниган эдим», деди.