قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ قَالَ أَخْبَرَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي يَعْقُوبَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَدَّادٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَخَرَجَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي إِحْدَى صَلَاتَيْ الْعَشِيِّ الظُّهْرِ أَوْ الْعَصْرِ وَهُوَ حَامِلٌ الْحَسَنَ أَوْ الْحُسَيْنَ فَتَقَدَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَوَضَعَهُ ثُمَّ كَبَّرَ لِلصَّلَاةِ فَصَلَّى فَسَجَدَ بَيْنَ ظَهْرَانَيْ صَلَاتِهِ سَجْدَةً أَطَالَهَا فَقَالَ إِنِّي رَفَعْتُ رَأْسِي فَإِذَا الصَّبِيُّ عَلَى ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ سَاجِدٌ فَرَجَعْتُ فِي سُجُودِي فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصَّلَاةَ قَالَ النَّاسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ سَجَدْتَ بَيْنَ ظَهْرَانَيْ صَلَاتِكَ هَذِهِ سَجْدَةً قَدْ أَطَلْتَهَا فَظَنَنَّا أَنَّهُ قَدْ حَدَثَ أَمْرٌ أَوْ أَنَّهُ قَدْ يُوحَى إِلَيْكَ قَالَ فَكُلُّ ذَلِكَ لَمْ يَكُنْ وَلَكِنَّ ابْنِي ارْتَحَلَنِي فَكَرِهْتُ أَنْ أُعَجِّلَهُ حَتَّى يَقْضِيَ حَاجَتَهُ

Shaddod ibn al-Hod (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ kunduzning oxirgi ikki namozidan birida — peshin yoki asrda — yonimizga chiqdilar, u zot Hasan yoki Husaynni koʻtarib olgan edilar. Nabiy ﷺ oldga oʻtib, uni qoʻyib qoʻydilar, soʻng namoz uchun takbir aytdilar va namoz oʻqidilar. Namozlari orasida bir sajdani choʻzib yubordilar. (Otam) aytdi: «Boshimni koʻtardim, qarasam, bola Rasululloh ﷺning ustlarida, u zot esa sajdada edilar. Shundan sajdamga qaytdim». Rasululloh ﷺ namozni tugatganlarida, odamlar: «Yo Rasululloh, siz namozingiz orasida bir sajdani shu qadar choʻzib yubordingizki, biz bir voqea yuz berdi yoki sizga vahiy nozil boʻlyapti, deb oʻyladik», dedilar. U zot: «Bularning hech biri boʻlgani yoʻq, balki oʻgʻilcham meni ulov qilib mindi, uni oshiqtirishni yoqtirmadim, toki oʻz hojatini bitirgunicha», dedilar.Шаддод ибн ал-Ҳод (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ кундузнинг охирги икки намозидан бирида — пешин ёки асрда — ёнимизга чиқдилар, у зот Ҳасан ёки Ҳусайнни кўтариб олган эдилар. Набий ﷺ олдга ўтиб, уни қўйиб қўйдилар, сўнг намоз учун такбир айтдилар ва намоз ўқидилар. Намозлари орасида бир саждани чўзиб юбордилар. (Отам) айтди: «Бошимни кўтардим, қарасам, бола Расулуллоҳ ﷺнинг устларида, у зот эса саждада эдилар. Шундан саждамга қайтдим». Расулуллоҳ ﷺ намозни тугатганларида, одамлар: «Ё Расулуллоҳ, сиз намозингиз орасида бир саждани шу қадар чўзиб юбордингизки, биз бир воқеа юз берди ёки сизга ваҳий нозил бўляпти, деб ўйладик», дедилар. У зот: «Буларнинг ҳеч бири бўлгани йўқ, балки ўғилчам мени улов қилиб минди, уни ошиқтиришни ёқтирмадим, токи ўз ҳожатини битиргунича», дедилар.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ قَالَ أَخْبَرَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ قَالَ ثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي يَعْقُوبَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَدَّادٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَخَرَجَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي إِحْدَى صَلَاتَيْ الْعَشِيِّ الظُّهْرِ أَوْ الْعَصْرِ وَهُوَ حَامِلُ حَسَنٍ أَوْ حُسَيْنٍ فَتَقَدَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَوَضَعَهُ ثُمَّ كَبَّرَ لِلصَّلَاةِ فَصَلَّى فَسَجَدَ بَيْنَ ظَهْرَيْ صَلَاتِهِ سَجْدَةً أَطَالَهَا قَالَ إِنِّي رَفَعْتُ رَأْسِي فَإِذَا الصَّبِيُّ عَلَى ظَهَرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ سَاجِدٌ فَرَجَعْتُ فِي سُجُودِي فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصَّلَاةَ قَالَ النَّاسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ سَجَدْتَ بَيْنَ ظَهْرَيْ الصَّلَاةِ سَجْدَةً أَطَلْتَهَا حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ قَدْ حَدَثَ أَمْرٌ أَوْ أَنَّهُ يُوحَى إِلَيْكَ قَالَ كُلُّ ذَلِكَ لَمْ يَكُنْ وَلَكِنَّ ابْنِي ارْتَحَلَنِي فَكَرِهْتُ أَنْ أُعَجِّلَهُ حَتَّى يَقْضِيَ حَاجَتَهُ

Shaddod ibn al-Hod (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ kunduzning oxiridagi ikki namozning biri — peshin yoki asr namozida yonimizga chiqdilar, u zot Hasan yoki Husaynni koʻtarib olgan edilar. Nabiy ﷺ oldga oʻtib, uni qoʻyib qoʻydilar, soʻng namoz uchun takbir aytib, namoz oʻqidilar. Namozlari orasida bir sajdani choʻzib yubordilar. U aytdi: «Boshimni koʻtardim, qarasam, bola Rasululloh ﷺ ning ustlarida, u zot esa sajdada edilar. Shundan sajdamga qaytdim.» Rasululloh ﷺ namozni tugatganlarida, odamlar: «Ey Allohning Rasuli, siz namozingiz orasida bir sajdani shu qadar choʻzib yubordingizki, biz bir voqea yuz berdi yoki sizga vahiy nozil boʻlyapti, deb oʻyladik», dedilar. U zot: «Bularning hech biri boʻlgani yoʻq, balki oʻgʻilcham meni ulov qilib mindi, uni oshiqtirishni yoqtirmadim, toki oʻz hojatini bitirgunicha», dedilar.Шаддод ибн ал-Ҳод (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ кундузнинг охиридаги икки намознинг бири — пешин ёки аср намозида ёнимизга чиқдилар, у зот Ҳасан ёки Ҳусайнни кўтариб олган эдилар. Набий ﷺ олдга ўтиб, уни қўйиб қўйдилар, сўнг намоз учун такбир айтиб, намоз ўқидилар. Намозлари орасида бир саждани чўзиб юбордилар. У айтди: «Бошимни кўтардим, қарасам, бола Расулуллоҳ ﷺ нинг устларида, у зот эса саждада эдилар. Шундан саждамга қайтдим.» Расулуллоҳ ﷺ намозни тугатганларида, одамлар: «Эй Аллоҳнинг Расули, сиз намозингиз орасида бир саждани шу қадар чўзиб юбордингизки, биз бир воқеа юз берди ёки сизга ваҳий нозил бўляпти, деб ўйладик», дедилар. У зот: «Буларнинг ҳеч бири бўлгани йўқ, балки ўғилчам мени улов қилиб минди, уни ошиқтиришни ёқтирмадим, токи ўз ҳожатини битиргунича», дедилар.