Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U dedi: «Bir kuni Rasululloh ﷺ tongni qarshiladilar, lashkarda esa suv yoʻq edi. Bir kishi kelib: ‹Yo Rasululloh, lashkarda suv yoʻq›, dedi. U zot: ‹Sening yoningda biror narsa bormi?› dedilar. U: ‹Ha›, dedi. U zot: ‹Uni menga keltir›, dedilar. Bas, u bir idishda ozgina suv keltirdi. Rasululloh ﷺ barmoqlarini idishning ogʻziga qoʻyib, barmoqlarini ochdilar. Shunda barmoqlari orasidan buloqlar otilib chiqdi. Va u zot Bilolga buyurib: ‹Odamlar orasida: muborak tahorat (suvi), deb jar sol›, dedilar».Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У деди: «Бир куни Расулуллоҳ ﷺ тонгни қаршиладилар, лашкарда эса сув йўқ эди. Бир киши келиб: ‹Ё Расулуллоҳ, лашкарда сув йўқ›, деди. У зот: ‹Сенинг ёнингда бирор нарса борми?› дедилар. У: ‹Ҳа›, деди. У зот: ‹Уни менга келтир›, дедилар. Бас, у бир идишда озгина сув келтирди. Расулуллоҳ ﷺ бармоқларини идишнинг оғзига қўйиб, бармоқларини очдилар. Шунда бармоқлари орасидан булоқлар отилиб чиқди. Ва у зот Билолга буюриб: ‹Одамлар орасида: муборак таҳорат (суви), деб жар сол›, дедилар».