حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَنْبَأَنَا الْمَسْعُودِيُّ عَنْ جَامِعِ بْنِ شَدَّادٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي عَلْقَمَةَ الثَّقَفِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَلَمَّا انْصَرَفْنَا مِنْ غَزْوَةِ الْحُدَيْبِيَةِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ يَحْرُسُنَا اللَّيْلَةَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ فَقُلْتُ أَنَا حَتَّى عَادَ مِرَارًا قُلْتُ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَأَنْتَ إِذًا قَالَ فَحَرَسْتُهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ وَجْهُ الصُّبْحِ أَدْرَكَنِي قَوْلُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّكَ تَنَامُ فَنِمْتُ فَمَا أَيْقَظَنَا إِلَّا حَرُّ الشَّمْسِ فِي ظُهُورِنَا فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَصَنَعَ كَمَا كَانَ يَصْنَعُ مِنْ الْوُضُوءِ وَرَكْعَتَيْ الْفَجْرِ ثُمَّ صَلَّى بِنَا الصُّبْحَ فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَوْ أَرَادَ أَنْ لَا تَنَامُوا لَمْ تَنَامُوا وَلَكِنْ أَرَادَ أَنْ تَكُونُوا لِمَنْ بَعْدَكُمْ فَهَكَذَا لِمَنْ نَامَ أَوْ نَسِيَ قَالَ ثُمَّ إِنَّ نَاقَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِبِلَ الْقَوْمِ تَفَرَّقَتْ فَخَرَجَ النَّاسُ فِي طَلَبِهَا فَجَاءُوا بِإِبِلِهِمْ إِلَّا نَاقَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خُذْ هَهُنَا فَأَخَذْتُ حَيْثُ قَالَ لِي فَوَجَدْتُ زِمَامَهَا قَدْ الْتَوَى عَلَى شَجَرَةٍ مَا كَانَتْ لِتَحُلَّهَا إِلَّا يَدٌ قَالَ فَجِئْتُ بِهَا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ نَبِيًّا لَقَدْ وَجَدْتُ زِمَامَهَا مُلْتَوِيًا عَلَى
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu) aytdi: Hudaybiya gʻazotidan qaytganimizda Rasululloh ﷺ: «Bu kecha bizni kim qoʻriqlaydi?» dedilar. Abdulloh dedi: Men: «Men», dedim. U zot buni bir necha marta takrorladilar, men esa: «Men, ey Allohning Rasuli», dedim. U zot: «Unda sen», dedilar. (Abdulloh) dedi: Men ularni qoʻriqlab turdim. Tong yuzlanganda, Rasululloh ﷺ ning: «Sen uxlab qolasan», degan soʻzlari meni tutdi va men uxlab qoldim. Bizni faqat orqalarimizga tushgan quyoshning issigʻi uygʻotdi. Shunda Rasululloh ﷺ turib, odatda qilganlaridek tahorat oldilar va fajrning ikki rakaatini oʻqidilar, soʻng bizga bomdodni oʻqib berdilar. Namozdan chiqqach: «Albatta, Alloh azza va jalla sizlarning uxlab qolmasligingizni iroda qilganida, uxlab qolmagan boʻlar edingizlar. Lekin U sizlar oʻzingizdan keyingilar uchun (namuna) boʻlishingizni iroda qildi. Bas, sizlardan kim uxlab qolsa yoki unutsa, mana shunday (qilsin)», dedilar. (Abdulloh) dedi: Soʻng Rasululloh ﷺ ning tuyalari va qavmning tuyalari tarqab ketdi. Odamlar ularni izlab chiqdilar va oʻz tuyalarini olib keldilar, faqat Rasululloh ﷺ ning tuyalarigina (topilmadi). Abdulloh dedi: Rasululloh ﷺ menga: «Mana bu tomonga bor», dedilar. Men u zot aytgan tomonga bordim va uning jilovini bir daraxtga oʻralib qolgan holda topdim — uni qoʻldan boshqa narsa oʻrab qoʻymagan boʻlardi. (Abdulloh) dedi: Men uni Nabiy ﷺ ga olib keldim va: «Ey Allohning Rasuli, sizni haq bilan nabiy qilib yuborgan Zotga qasamki, men uning jilovini oʻralib qolgan holda topdim...» dedim.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) айтди: Ҳудайбия ғазотидан қайтганимизда Расулуллоҳ ﷺ: «Бу кеча бизни ким қўриқлайди?» дедилар. Абдуллоҳ деди: Мен: «Мен», дедим. У зот буни бир неча марта такрорладилар, мен эса: «Мен, эй Аллоҳнинг Расули», дедим. У зот: «Унда сен», дедилар. (Абдуллоҳ) деди: Мен уларни қўриқлаб турдим. Тонг юзланганда, Расулуллоҳ ﷺ нинг: «Сен ухлаб қоласан», деган сўзлари мени тутди ва мен ухлаб қолдим. Бизни фақат орқаларимизга тушган қуёшнинг иссиғи уйғотди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ туриб, одатда қилганларидек таҳорат олдилар ва фажрнинг икки ракаатини ўқидилар, сўнг бизга бомдодни ўқиб бердилар. Намоздан чиққач: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла сизларнинг ухлаб қолмаслигингизни ирода қилганида, ухлаб қолмаган бўлар эдингизлар. Лекин У сизлар ўзингиздан кейингилар учун (намуна) бўлишингизни ирода қилди. Бас, сизлардан ким ухлаб қолса ёки унутса, мана шундай (қилсин)», дедилар. (Абдуллоҳ) деди: Сўнг Расулуллоҳ ﷺ нинг туялари ва қавмнинг туялари тарқаб кетди. Одамлар уларни излаб чиқдилар ва ўз туяларини олиб келдилар, фақат Расулуллоҳ ﷺ нинг туяларигина (топилмади). Абдуллоҳ деди: Расулуллоҳ ﷺ менга: «Мана бу томонга бор», дедилар. Мен у зот айтган томонга бордим ва унинг жиловини бир дарахтга ўралиб қолган ҳолда топдим — уни қўлдан бошқа нарса ўраб қўймаган бўларди. (Абдуллоҳ) деди: Мен уни Набий ﷺ га олиб келдим ва: «Эй Аллоҳнинг Расули, сизни ҳақ билан набий қилиб юборган Зотга қасамки, мен унинг жиловини ўралиб қолган ҳолда топдим...» дедим.