Abdulloh (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺning huzurlariga kirdim, u zot isitmalab yotgan edilar. Qoʻlimni u zotning ustiga qoʻyib: «Sizni juda qattiq isitma tutgan ekan», dedim. U zot: «Men sizlardan ikki kishi tutiladigandek isitma bilan tutilaman», dedilar. Men: «Bu sizga ikki ajr boʻlgani uchunmi?» dedim. U zot: «Ha. Qaysi bir moʻminga kasallik yoki undan boshqa (biror musibat) yetsa, albatta, daraxt bargini toʻkkanidek, Alloh u bilan uning xatolarini toʻkadi», dedilar.Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺнинг ҳузурларига кирдим, у зот иситмалаб ётган эдилар. Қўлимни у зотнинг устига қўйиб: «Сизни жуда қаттиқ иситма тутган экан», дедим. У зот: «Мен сизлардан икки киши тутиладигандек иситма билан тутиламан», дедилар. Мен: «Бу сизга икки ажр бўлгани учунми?» дедим. У зот: «Ҳа. Қайси бир мўминга касаллик ёки ундан бошқа (бирор мусибат) етса, албатта, дарахт баргини тўкканидек, Аллоҳ у билан унинг хатоларини тўкади», дедилар.