حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْجَنِينِ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ فَقَالَ الَّذِي قَضَى عَلَيْهِ أَيُعْقَلُ مَنْ لَا شَرِبَ وَلَا أَكَلَ وَلَا صَاحَ فَاسْتَهَلَّ فَمِثْلُ ذَلِكَ يُطَلُّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ هَذَا لَيَقُولُ بِقَوْلِ شَاعِرٍ نَعَمْ فِيهِ غُرَّةٌ عَبْدٌ أَوْ أَمَةٌ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U: «Rasululloh ﷺ janin (homila) toʻgʻrisida bir qul yoki choʻri (boʻlgan gʻurra) hukmini qildilar. Shunda oʻziga (toʻlash) hukm qilingan kishi: ‹Ichmagan, yemagan, ovoz ham chiqarmagan, yigʻlamagan kishi uchun toʻlaymizmi? Bunday (qon)ga hadar (bekorga) deyiladi-ku›, dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: ‹Bu kishi shoirning soʻzini aytayotir. Yoʻq, balki unda gʻurra — qul yoki choʻri (vojib)dir›, dedilar», dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У: «Расулуллоҳ ﷺ жанин (ҳомила) тўғрисида бир қул ёки чўри (бўлган ғурра) ҳукмини қилдилар. Шунда ўзига (тўлаш) ҳукм қилинган киши: ‹Ичмаган, емаган, овоз ҳам чиқармаган, йиғламаган киши учун тўлаймизми? Бундай (қон)га ҳадар (бекорга) дейилади-ку›, деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: ‹Бу киши шоирнинг сўзини айтаётир. Йўқ, балки унда ғурра — қул ёки чўри (вожиб)дир›, дедилар», деди.