Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, bir ayolni boshqa ayol chodir ustuni bilan urib oʻldirib qoʻydi, u esa homilador edi. Shunda bu (ish) Nabiy ﷺning huzurlariga keltirildi va Rasululloh ﷺ qotil ayolning asabasi zimmasiga diyatni, homila uchun esa bir gʻurrani hukm qildilar. Shunda uning asabasi: «Na yegan, na ichgan, na qichqirib ovoz chiqargan kimsaning diyatini toʻlaymanmi? Bunday narsa bekor ketishi kerak», dedi. U zot: «Aʼrobiylarning sajesiga oʻxshagan saje», dedilar. Shuʼba: Men Ubaydni eshitdim, dedi.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, бир аёлни бошқа аёл чодир устуни билан уриб ўлдириб қўйди, у эса ҳомиладор эди. Шунда бу (иш) Набий ﷺнинг ҳузурларига келтирилди ва Расулуллоҳ ﷺ қотил аёлнинг асабаси зиммасига диятни, ҳомила учун эса бир ғуррани ҳукм қилдилар. Шунда унинг асабаси: «На еган, на ичган, на қичқириб овоз чиқарган кимсанинг диятини тўлайманми? Бундай нарса бекор кетиши керак», деди. У зот: «Аъробийларнинг сажесига ўхшаган саже», дедилар. Шуъба: Мен Убайдни эшитдим, деди.