حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ عَنْ أَبِي رَافِعٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ رَجُلٌ يَزُورُ أَخًا لَهُ فِي قَرْيَةٍ أُخْرَى فَأَرْصَدَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى مَدْرَجَتِهِ مَلَكًا فَلَمَّا مَرَّ بِهِ قَالَ أَيْنَ تُرِيدُ قَالَ أُرِيدُ فُلَانًا قَالَ لِلْقَرَابَةِ قَالَ لَا قَالَ فَلِنِعْمَةٍ لَهُ عِنْدَكَ تَرُبُّهَا قَالَ لَا قَالَ فَلِمَ تَأْتِيهِ قَالَ إِنِّي أُحِبُّهُ فِي اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ فَإِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكَ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يُحِبُّكَ بِحُبِّكَ إِيَّاهُ فِيهِحَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ عَنْ أَبِي رَافِعٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ وَلَا أَعْلَمُهُ إِلَّا رَفَعَهُ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَاصِمٍ الْأَحْوَلِ عَنْ أَبِي حَسَّانَ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ مِثْلَهُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Bir kishi boshqa bir qishloqdagi birodarini ziyorat qilgani chiqdi. Shunda aziz va jalil Alloh uning yoʻlida bir farishtani kuzatib turuvchi qilib qoʻydi. U (kishi) uning yonidan oʻtganida, (farishta): ‹Qayerga bormoqchisan?› dedi. U: ‹Falonchining oldiga bormoqchiman›, dedi. (Farishta): ‹Qarindoshlik uchunmi?› dedi. U: ‹Yoʻq›, dedi. (Farishta): ‹Uning sendagi biror neʼmati bormi — uni oʻstirmoqchimisan?› dedi. U: ‹Yoʻq›, dedi. (Farishta): ‹Unda nega uning oldiga borasan?› dedi. U: ‹Men uni aziz va jalil Alloh (yoʻli) uchun sevaman›, dedi. (Farishta): ‹Men senga Allohning elchisiman: sen uni Alloh uchun sevganing sababli, aziz va jalil Alloh ham seni sevadi›, dedi». Hasan ibn Muso Hammod ibn Salamadan, u Sobit al-Bunoniydan, u Abu Rofeʼdan, u Abu Hurayradan rivoyat qildi va: «Men uni marfuʼ qilgan boʻlsa kerak, deb bilaman», deb uning maʼnosini zikr qildi. Yana Hammod ibn Salama Osim al-Ahvaldan, u Abu Hasson al-Aʼrajdan, u Abu Hurayradan xuddi shunday rivoyat qildi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Бир киши бошқа бир қишлоқдаги биродарини зиёрат қилгани чиқди. Шунда азиз ва жалил Аллоҳ унинг йўлида бир фариштани кузатиб турувчи қилиб қўйди. У (киши) унинг ёнидан ўтганида, (фаришта): ‹Қаерга бормоқчисан?› деди. У: ‹Фалончининг олдига бормоқчиман›, деди. (Фаришта): ‹Қариндошлик учунми?› деди. У: ‹Йўқ›, деди. (Фаришта): ‹Унинг сендаги бирор неъмати борми — уни ўстирмоқчимисан?› деди. У: ‹Йўқ›, деди. (Фаришта): ‹Унда нега унинг олдига борасан?› деди. У: ‹Мен уни азиз ва жалил Аллоҳ (йўли) учун севаман›, деди. (Фаришта): ‹Мен сенга Аллоҳнинг элчисиман: сен уни Аллоҳ учун севганинг сабабли, азиз ва жалил Аллоҳ ҳам сени севади›, деди». Ҳасан ибн Мусо Ҳаммод ибн Саламадан, у Собит ал-Бунонийдан, у Абу Рофеъдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди ва: «Мен уни марфуъ қилган бўлса керак, деб биламан», деб унинг маъносини зикр қилди. Яна Ҳаммод ибн Салама Осим ал-Аҳвалдан, у Абу Ҳассон ал-Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан худди шундай ривоят қилди.