حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ مَوْلَى بَنِي جُمَحَ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَا رَجُلٌ يَتَبَخْتَرُ فِي حُلَّةٍ مُعْجَبٌ بِجُمَّتِهِ قَدْ أَسْبَلَ إِزَارَهُ إِذْ خَسَفَ اللَّهُ بِهِ فَهُوَ يَتَجَلْجَلُ أَوْ قَالَ يَهْوِي فِيهَا إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Bir kishi hulla (kiyim)da kerilib, sochidan magʻrurlanib, izorini osiltirib yurar edi; shu asnoda Alloh uni yerga yutdirdi va u Qiyomat kunigacha unda gʻarq boʻlib boradi», — yoki: «unga qulab boraveradi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Бир киши ҳулла (кийим)да керилиб, сочидан мағрурланиб, изорини осилтириб юрар эди; шу аснода Аллоҳ уни ерга ютдирди ва у Қиёмат кунигача унда ғарқ бўлиб боради», — ёки: «унга қулаб бораверади», дедилар.