وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَمَا أَنَا نَائِمٌ رَأَيْتُ أَنِّي أَنْزِعُ عَلَى حَوْضِي أَسْقِي النَّاسَ فَأَتَانِي أَبُو بَكْرٍ فَأَخَذَ الدَّلْوَ مِنْ يَدِي لِيُرِفَّهُ حَتَّى نَزَعَ ذَنُوبًا أَوْ ذَنُوبَيْنِ وَفِي نَزْعِهِ ضَعْفٌ قَالَ فَأَتَانِي ابْنُ الْخَطَّابِ وَاللَّهُ يَغْفِرُ لَهُ فَأَخَذَهَا مِنِّي فَلَمْ يَنْزِعْ رَجُلٌ حَتَّى تَوَلَّى النَّاسُ وَالْحَوْضُ يَتَفَجَّرُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Men uxlab yotganimda, oʻzimni hovuzim ustida odamlarga suv tortib berayotgan holda koʻrdim. Shunda Abu Bakr keldi-da, meni dam oldirish uchun chelakni qoʻlimdan oldi va bir yoki ikki chelak tortdi; uning tortishida zaiflik bor edi. Soʻng Ibn Xattob keldi — Alloh uni magʻfirat qilsin — va uni mendan oldi; odamlar (qonib) qaytmagunlaricha, undan boshqa hech kim tortmadi; hovuz esa otilib (toʻlib) turardi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Мен ухлаб ётганимда, ўзимни ҳовузим устида одамларга сув тортиб бераётган ҳолда кўрдим. Шунда Абу Бакр келди-да, мени дам олдириш учун челакни қўлимдан олди ва бир ёки икки челак тортди; унинг тортишида заифлик бор эди. Сўнг Ибн Хаттоб келди — Аллоҳ уни мағфират қилсин — ва уни мендан олди; одамлар (қониб) қайтмагунларича, ундан бошқа ҳеч ким тортмади; ҳовуз эса отилиб (тўлиб) турарди», дедилар.