حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ زَيْدٍ عَمِّي قَالَكُنْتُ جَالِسًا مَعَ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَلَى بَابِ الْمَدِينَةِ فَمَرَّ شَابٌّ مِنْ قُرَيْشٍ كَأَنَّهُ مُسْتَرْخِي الْإِزَارِ قَالَ ارْفَعْ إِزَارَكَ فَجَعَلَ يَعْتَذِرُ فَقَالَ إِنَّهُ اسْتَرْخَى وَإِنَّهُ مِنْ كَتَّانٍ فَلَمَّا مَضَى قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ بَيْنَمَا رَجُلٌ يَمْشِي فِي حُلَّةٍ لَهُ مُعْجَبٌ بِنَفْسِهِ إِذْ خَسَفَ اللَّهُ بِهِ الْأَرْضَ فَهُوَ يَتَجَلْجَلُ فِيهَا إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ
Jarir ibn Zayd — amakim — aytdi: Men Madina darvozasi oldida Solim ibn Abdulloh bilan oʻtirgan edim. Shunda Qurayshdan bir yigit izori osilib tushgan holda oʻtdi. (Solim): «Izoringni koʻtar», dedi. U uzr aytib: «U oʻzi osilib qoldi, u zigʻir matodan», dedi. U (yigit) oʻtib ketgach, (Solim) dedi: Men Abu Hurayraning shunday deganini eshitdim: Nabiy ﷺning: «Bir kishi oʻz hullasini kiyib, oʻzidan magʻrurlangan holda yurib borarkan, Alloh uni yerga yutdirdi; u endi Qiyomat kunigacha unda gʻarq boʻlib boraveradi», deganlarini eshitdim.Жарир ибн Зайд — амаким — айтди: Мен Мадина дарвозаси олдида Солим ибн Абдуллоҳ билан ўтирган эдим. Шунда Қурайшдан бир йигит изори осилиб тушган ҳолда ўтди. (Солим): «Изорингни кўтар», деди. У узр айтиб: «У ўзи осилиб қолди, у зиғир матодан», деди. У (йигит) ўтиб кетгач, (Солим) деди: Мен Абу Ҳурайранинг шундай деганини эшитдим: Набий ﷺнинг: «Бир киши ўз ҳулласини кийиб, ўзидан мағрурланган ҳолда юриб бораркан, Аллоҳ уни ерга ютдирди; у энди Қиёмат кунигача унда ғарқ бўлиб бораверади», деганларини эшитдим.