Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ bir kecha xufton namozini kechaning uchdan biri oʻtay deb qolgunicha yoki shunga yaqin (paytgacha) kechiktirdilar. Soʻng chiqib keldilar; odamlar oz edi va guruh-guruh boʻlib (oʻtirar edilar). U zot qattiq gʻazablandilar, soʻng: «Agar bir kishi odamlarni bir boʻlak goʻshtli suyakka yoki ikkita tuyoqqa chaqirsa, ular albatta unga javob berardilar; bu namozdan esa qolib ketyaptilar. Men bir kishiga buyurib, oʻzim bu namozdan qolayotgan uylar ahlining ortidan borib, ustlariga olov yoqib yuborishni koʻnglimga tugdim», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ бир кеча хуфтон намозини кечанинг учдан бири ўтай деб қолгунича ёки шунга яқин (пайтгача) кечиктирдилар. Сўнг чиқиб келдилар; одамлар оз эди ва гуруҳ-гуруҳ бўлиб (ўтирар эдилар). У зот қаттиқ ғазабландилар, сўнг: «Агар бир киши одамларни бир бўлак гўштли суякка ёки иккита туёққа чақирса, улар албатта унга жавоб берардилар; бу намоздан эса қолиб кетяптилар. Мен бир кишига буюриб, ўзим бу намоздан қолаётган уйлар аҳлининг ортидан бориб, устларига олов ёқиб юборишни кўнглимга тугдим», дедилар.