حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ عُبَيْدٍ مَوْلَى أَبِي رَهْمٍ قَالَخَرَجْتُ مَعَ أَبِي هُرَيْرَةَ مِنْ الْمَسْجِدِ فَرَأَى امْرَأَةً تَنْضَخُ طِيبًا لِذَيْلِهَا إِعْصَارٌ قَالَ يَا أَمَةَ الْجَبَّارِ مِنْ الْمَسْجِدِ جِئْتِ قَالَتْ نَعَمْ قَالَ وَلَهُ تَطَيَّبْتِ قَالَتْ نَعَمْ قَالَ فَارْجِعِي فَإِنِّي سَمِعْتُ أَبَا الْقَاسِمِ يَقُولُ لَا يَقْبَلُ اللَّهُ لِامْرَأَةٍ صَلَاةً تَطَيَّبَتْ لِلْمَسْجِدِ أَوْ لِهَذَا الْمَسْجِدِ حَتَّى تَغْتَسِلَ غُسْلَهَا مِنْ الْجَنَابَةِ
Ubayd — Abu Rahmning mavlosi — aytdi: Men Abu Hurayra bilan masjiddan chiqdim. U atir hidi anqib turgan, etagidan (xushboʻy) shamol koʻtarilayotgan bir ayolni koʻrdi va: «Ey Jabborning choʻrisi, masjiddan kelyapsanmi?» dedi. U: «Ha», dedi. U: «Va shuning uchun atir surtdingmi?» dedi. U: «Ha», dedi. U: «Bas, qaytgin! Chunki men Abulqosim ẞning: ‹Alloh masjid uchun — yoki: mana shu masjid uchun — atir surtgan ayolning namozini, u janobat gʻusli kabi gʻusl qilmaguncha, qabul qilmaydi›, deganlarini eshitganman», dedi.Убайд — Абу Раҳмнинг мавлоси — айтди: Мен Абу Ҳурайра билан масжиддан чиқдим. У атир ҳиди анқиб турган, этагидан (хушбўй) шамол кўтарилаётган бир аёлни кўрди ва: «Эй Жабборнинг чўриси, масжиддан келяпсанми?» деди. У: «Ҳа», деди. У: «Ва шунинг учун атир суртдингми?» деди. У: «Ҳа», деди. У: «Бас, қайтгин! Чунки мен Абулқосим ẞнинг: ‹Аллоҳ масжид учун — ёки: мана шу масжид учун — атир суртган аёлнинг намозини, у жанобат ғусли каби ғусл қилмагунча, қабул қилмайди›, деганларини эшитганман», деди.