حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ أَوْ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ شَكَّ الْأَعْمَشُ قَالَلَمَّا كَانَ غَزْوَةُ تَبُوكَ أَصَابَ النَّاسَ مَجَاعَةٌ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ أَذِنْتَ لَنَا فَنَحَرْنَا نَوَاضِحَنَا فَأَكَلْنَا وَادَّهَنَّا فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ افْعَلُوا فَجَاءَ عُمَرُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُمْ إِنْ فَعَلُوا قَلَّ الظَّهْرُ وَلَكِنْ ادْعُهُمْ بِفَضْلِ أَزْوَادِهِمْ ثُمَّ ادْعُ لَهُمْ عَلَيْهِ بِالْبَرَكَةِ لَعَلَّ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَ فِي ذَلِكَ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِنِطَعٍ فَبَسَطَهُ ثُمَّ دَعَاهُمْ بِفَضْلِ أَزْوَادِهِمْ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِكَفِّ الذُّرَةِ وَالْآخَرُ بِكَفِّ التَّمْرِ وَالْآخَرُ بِالْكِسْرَةِ حَتَّى اجْتَمَعَ عَلَى النِّطْعِ مِنْ ذَلِكَ شَيْءٌ يَسِيرٌ ثُمَّ دَعَا عَلَيْهِ بِالْبَرَكَةِ ثُمَّ قَالَ لَهُمْ خُذُوا فِي أَوْعِيَتِكُمْ قَالَ فَأَخَذُوا فِي أَوْعِيَتِهِمْ حَتَّى مَا تَرَكُوا مِنْ الْعَسْكَرِ وِعَاءً إِلَّا مَلَئُوهُ وَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا وَفَضَلَتْ مِنْهُ فَضْلَةٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ لَا يَلْقَى اللَّهَ بِهَا عَبْدٌ غَيْرُ شَاكٍّ فَتُحْجَبَ عَنْهُ الْجَنَّةُ
Abu Said yoki Abu Hurayra (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi — Aʼmash shubha qildi: Tabuk gʻazoti boʻlganda, odamlarga ochlik yetdi. Ular: «Ey Allohning Rasuli, bizga izn bersangiz, suv tashuvchi tuyalarimizni soʻyib, (goʻshtini) yesak va (yogʻini) moy qilsak», dedilar. Rasululloh ﷺ ularga: «Qilinglar», dedilar. Shunda Umar kelib: «Ey Allohning Rasuli, agar ular shunday qilsalar, ulov kamayib qoladi. Lekin ularni ozuqalarining qoldigʻi bilan chaqiring, soʻng ular uchun uning ustiga barakot (berishini) soʻrang; shoyad Alloh unda (barakot) qilsa», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ charm dasturxon keltirishni soʻrab, uni yoydilar; soʻng ularni ozuqalarining qoldigʻi bilan chaqirdilar. Bir kishi bir hovuch joʻxori bilan kelar, boshqasi bir hovuch xurmo bilan kelar, yana boshqasi bir boʻlak (non) bilan kelar edi — toki dasturxon ustida shulardan oz (miqdor) toʻplandi. Soʻng u zot uning ustiga barakot (berishini) duo qildilar va ularga: «Idishlaringizga olinglar», dedilar. Ular idishlariga oldilar — hatto lashkargohda toʻldirilmagan birorta idish qoldirmadilar; toʻyguncha yedilar va yana ortib qoldi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Allohdan oʻzga iloh yoʻq va men Allohning Rasuli ekanimga guvohlik beraman. Shu (kalima) bilan Allohga shubha qilmagan holda yoʻliqqan banda jannatdan toʻsilmaydi», dedilar.Абу Саид ёки Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади — Аъмаш шубҳа қилди: Табук ғазоти бўлганда, одамларга очлик етди. Улар: «Эй Аллоҳнинг Расули, бизга изн берсангиз, сув ташувчи туяларимизни сўйиб, (гўштини) есак ва (ёғини) мой қилсак», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ уларга: «Қилинглар», дедилар. Шунда Умар келиб: «Эй Аллоҳнинг Расули, агар улар шундай қилсалар, улов камайиб қолади. Лекин уларни озуқаларининг қолдиғи билан чақиринг, сўнг улар учун унинг устига баракот (беришини) сўранг; шояд Аллоҳ унда (баракот) қилса», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ чарм дастурхон келтиришни сўраб, уни ёйдилар; сўнг уларни озуқаларининг қолдиғи билан чақирдилар. Бир киши бир ҳовуч жўхори билан келар, бошқаси бир ҳовуч хурмо билан келар, яна бошқаси бир бўлак (нон) билан келар эди — токи дастурхон устида шулардан оз (миқдор) тўпланди. Сўнг у зот унинг устига баракот (беришини) дуо қилдилар ва уларга: «Идишларингизга олинглар», дедилар. Улар идишларига олдилар — ҳатто лашкаргоҳда тўлдирилмаган бирорта идиш қолдирмадилар; тўйгунча едилар ва яна ортиб қолди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ ва мен Аллоҳнинг Расули эканимга гувоҳлик бераман. Шу (калима) билан Аллоҳга шубҳа қилмаган ҳолда йўлиққан банда жаннатдан тўсилмайди», дедилар.