حَدَّثَنَا حَسَنٌ وَرَوْحٌ قَالَا حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ افْتَخَرَتْ الْجَنَّةُ وَالنَّارُ فَقَالَتْ النَّارُ يَا رَبِّ يَدْخُلُنِي الْجَبَابِرَةُ وَالْمُتَكَبِّرُونَ وَالْمُلُوكُ وَالْأَشْرَافُ وَقَالَتْ الْجَنَّةُ أَيْ رَبِّ يَدْخُلُنِي الضُّعَفَاءُ وَالْفُقَرَاءُ وَالْمَسَاكِينُ فَيَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لِلنَّارِ أَنْتِ عَذَابِي أُصِيبُ بِكِ مَنْ أَشَاءُ وَقَالَ لِلْجَنَّةِ أَنْتِ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ وَلِكُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْكُمَا مِلْؤُهَا فَيُلْقَى فِي النَّارِ أَهْلُهَا فَتَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ قَالَ وَيُلْقَى فِيهَا وَتَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ وَيُلْقَى فِيهَا وَتَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ حَتَّى يَأْتِيَهَا تَبَارَكَ وَتَعَالَى فَيَضَعَ قَدَمَهُ عَلَيْهَا فَتُزْوَى فَتَقُولُ قَدْنِي قَدْنِي وَأَمَّا الْجَنَّةُ فَيَبْقَى فِيهَا أَهْلُهَا مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَبْقَى فَيُنْشِئُ اللَّهُ لَهَا خَلْقًا مَا يَشَاءُ
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Jannat bilan doʻzax faxrlashdi. Doʻzax: ‹Ey Robbim, menga zolimlar, mutakabbirlar, podshohlar va ashroflar kiradi›, dedi. Jannat: ‹Ey Robbim, menga zaiflar, faqirlar va miskinlar kiradi›, dedi. Shunda Alloh tabaraka va taolo doʻzaxga: ‹Sen Mening azobimsan, sen bilan xohlagan kishimni jazolayman›, dedi; jannatga esa: ‹Sen Mening rahmatimsan, har bir narsani qamrab olgansan. Sizlarning har biringiz uchun oʻz toʻldirigʻi bor›, dedi. Bas, doʻzaxga uning ahli tashlanadi, u: ‹Yana bormi?› deydi; unga yana tashlanadi, u: ‹Yana bormi?› deydi; unga yana tashlanadi, u: ‹Yana bormi?› deydi — toki tabaraka va taolo (Zot) unga kelib, qadamini uning ustiga qoʻyguncha; shunda u yigʻiladi va: ‹Yetar menga, yetar menga›, deydi. Jannatga kelsak, unda uning ahli Alloh xohlagancha qoladi, soʻng Alloh u uchun xohlagan bir xalq yaratadi».Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Жаннат билан дўзах фахрлашди. Дўзах: ‹Эй Роббим, менга золимлар, мутакаббирлар, подшоҳлар ва ашрофлар киради›, деди. Жаннат: ‹Эй Роббим, менга заифлар, фақирлар ва мискинлар киради›, деди. Шунда Аллоҳ табарака ва таоло дўзахга: ‹Сен Менинг азобимсан, сен билан хоҳлаган кишимни жазолайман›, деди; жаннатга эса: ‹Сен Менинг раҳматимсан, ҳар бир нарсани қамраб олгансан. Сизларнинг ҳар бирингиз учун ўз тўлдириғи бор›, деди. Бас, дўзахга унинг аҳли ташланади, у: ‹Яна борми?› дейди; унга яна ташланади, у: ‹Яна борми?› дейди; унга яна ташланади, у: ‹Яна борми?› дейди — токи табарака ва таоло (Зот) унга келиб, қадамини унинг устига қўйгунча; шунда у йиғилади ва: ‹Етар менга, етар менга›, дейди. Жаннатга келсак, унда унинг аҳли Аллоҳ хоҳлаганча қолади, сўнг Аллоҳ у учун хоҳлаган бир халқ яратади».