حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ عَنْ أَبِي الْبَخْتَرِيِّ الطَّائِيِّ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّعَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ السُّورَةُ إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ وَرَأَيْتَ النَّاسَ قَالَ قَرَأَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى خَتَمَهَا وَقَالَ النَّاسُ حَيْزُ وَأَنَا وَأَصْحَابِي حَيْزُ وَقَالَ لَا هِجْرَةَ بَعْدَ الْفَتْحِ وَلَكِنْ جِهَادٌ وَنِيَّةٌفَقَالَ لَهُ مَرْوَانُ كَذَبْتَ وَعِنْدَهُ رَافِعُ بْنُ خَدِيجٍ وَزَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ وَهُمَا قَاعِدَانِ مَعَهُ عَلَى السَّرِيرِ فَقَالَ أَبُو سَعِيدٍ لَوْ شَاءَ هَذَانِ لَحَدَّثَاكَ وَلَكِنْ هَذَا يَخَافُ أَنْ تَنْزِعَهُ عَنْ عِرَافَةِ قَوْمِهِ وَهَذَا يَخْشَى أَنْ تَنْزِعَهُ عَنْ الصَّدَقَةِ فَسَكَتَا فَرَفَعَ مَرْوَانُ عَلَيْهِ الدِّرَّةَ لِيَضْرِبَهُ فَلَمَّا رَأَيَا ذَلِكَ قَالُوا صَدَقَ
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan, Rasululloh ﷺdan rivoyat qilinadi: ‹Izo jaa nasrullohi val-fathu va raaytan-nosa› surasi nozil boʻlganida, Rasululloh ﷺ uni oxirigacha oʻqidilar va: «Odamlar bir tomon, men va ashoblarim bir tomondir», dedilar. Yana: «Fathdan keyin hijrat yoʻq, lekin jihod va niyat bor», dedilar. Shunda Marvon unga: «Yolgʻon aytding», dedi — uning huzurida Rofiʼ ibn Xadij va Zayd ibn Sobit soʻrida u bilan birga oʻtirgan edilar. Abu Said: «Bu ikkovi xohlasa, senga aytib berardilar; lekin bu (biri) sen uni qavmi ustidan qoʻyilgan boshliqlikdan olib qoʻyishingdan qoʻrqadi, bu (ikkinchisi) esa sen uni sadaqa (yigʻish vazifasi)dan olib qoʻyishingdan qoʻrqadi», dedi. Shunda ikkovi jim qoldi. Marvon uni urish uchun qamchini koʻtardi; buni koʻrganlarida: «U rost aytdi», deyishdi.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан, Расулуллоҳ ﷺдан ривоят қилинади: ‹Изо жаа насруллоҳи вал-фатҳу ва раайтан-носа› сураси нозил бўлганида, Расулуллоҳ ﷺ уни охиригача ўқидилар ва: «Одамлар бир томон, мен ва ашобларим бир томондир», дедилар. Яна: «Фатҳдан кейин ҳижрат йўқ, лекин жиҳод ва ният бор», дедилар. Шунда Марвон унга: «Ёлғон айтдинг», деди — унинг ҳузурида Рофиъ ибн Хадиж ва Зайд ибн Собит сўрида у билан бирга ўтирган эдилар. Абу Саид: «Бу иккови хоҳласа, сенга айтиб берардилар; лекин бу (бири) сен уни қавми устидан қўйилган бошлиқликдан олиб қўйишингдан қўрқади, бу (иккинчиси) эса сен уни садақа (йиғиш вазифаси)дан олиб қўйишингдан қўрқади», деди. Шунда иккови жим қолди. Марвон уни уриш учун қамчини кўтарди; буни кўрганларида: «У рост айтди», дейишди.