حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو عَنْ عُمَرَ بْنِ الْحَكَمِ بْنِ ثَوْبَانَ أَنَّ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ قَالَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلْقَمَةَ بْنَ مُجَرِّزٍ عَلَى بَعْثٍ أَنَا فِيهِمْ حَتَّى انْتَهَيْنَا إِلَى رَأْسِ غَزَاتِنَا أَوْ كُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ أَذِنَ لِطَائِفَةٍ مِنْ الْجَيْشِ وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ حُذَافَةَ بْنِ قَيْسٍ السَّهْمِيَّ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ بَدْرٍ وَكَانَتْ فِيهِ دُعَابَةٌ يَعْنِي مُزَاحًا وَكُنْتُ مِمَّنْ رَجَعَ مَعَهُ فَنَزَلْنَا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ قَالَ وَأَوْقَدَ الْقَوْمُ نَارًا لِيَصْنَعُوا عَلَيْهَا صَنِيعًا لَهُمْ أَوْ يَصْطَلُونَ قَالَ فَقَالَ لَهُمْ أَلَيْسَ لِي عَلَيْكُمْ السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ قَالُوا بَلَى قَالَ فَمَا أَنَا بِآمِرِكُمْ بِشَيْءٍ إِنْ صَنَعْتُمُوهُ قَالُوا بَلَى قَالَ أَعْزِمُ عَلَيْكُمْ بِحَقِّي وَطَاعَتِي لَمَا تَوَاثَبْتُمْ فِي هَذِهِ النَّارِ فَقَامَ نَاسٌ فَتَحَجَّزُوا حَتَّى إِذَا ظَنَّ أَنَّهُمْ وَاثِبُونَ قَالَ احْبِسُوا أَنْفُسَكُمْ فَإِنَّمَا كُنْتُ أَضْحَكُ مَعَكُمْ فَذَكَرُوا ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَ أَنْ قَدِمُوا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ أَمَرَكُمْ مِنْهُمْ بِمَعْصِيَةٍ فَلَا تُطِيعُوهُ
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ Alqama ibn Mujazzizni bir qoʻshinga boshliq qilib joʻnatdilar, men ham ular orasida edim. Gʻazot manzilimizga yetganimizda yoki yoʻlning bir qismida boʻlganimizda, u qoʻshindan bir toifaga izn berdi va ularga Abdulloh ibn Huzofa ibn Qays as-Sahmiyni amir qilib tayinladi. U Badr ahlidan edi va unda hazil-mutoyiba bor edi. Men u bilan qaytganlar orasida edim. Yoʻlning bir qismida toʻxtadik. Odamlar oʻzlariga taom tayyorlash yoki isinish uchun olov yoqdilar. Shunda u ularga: ‹Menga quloq solib itoat qilishingiz zimmangizda emasmi?› dedi. Ular: ‹Ha›, deyishdi. U: ‹Men sizlarga biror narsani buyursam, uni albatta bajarasizlar-a?› dedi. Ular: ‹Albatta›, deyishdi. U: ‹Haqqim va itoatim haqqi, sizlardan mana shu olovga sakrab kirishingizni qatʼiy talab qilaman›, dedi. Shunda baʼzi kishilar oʻrnidan turib, belbogʻlarini bogʻlashdi. U ularning haqiqatan sakramoqchi ekanini koʻrgach: ‹Oʻzingizni tuting, men sizlar bilan hazillashayotgan edim›, dedi. Ular qaytib kelganlaridan soʻng buni Nabiy ﷺga aytishdi. Shunda Nabiy ﷺ: ‹Ulardan kim sizlarni Allohga osiylik qilishga buyursa, unga itoat qilmanglar›, dedilar», dedi.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ Алқама ибн Мужаззизни бир қўшинга бошлиқ қилиб жўнатдилар, мен ҳам улар орасида эдим. Ғазот манзилимизга етганимизда ёки йўлнинг бир қисмида бўлганимизда, у қўшиндан бир тоифага изн берди ва уларга Абдуллоҳ ибн Ҳузофа ибн Қайс ас-Саҳмийни амир қилиб тайинлади. У Бадр аҳлидан эди ва унда ҳазил-мутойиба бор эди. Мен у билан қайтганлар орасида эдим. Йўлнинг бир қисмида тўхтадик. Одамлар ўзларига таом тайёрлаш ёки исиниш учун олов ёқдилар. Шунда у уларга: ‹Менга қулоқ солиб итоат қилишингиз зиммангизда эмасми?› деди. Улар: ‹Ҳа›, дейишди. У: ‹Мен сизларга бирор нарсани буюрсам, уни албатта бажарасизлар-а?› деди. Улар: ‹Албатта›, дейишди. У: ‹Ҳаққим ва итоатим ҳаққи, сизлардан мана шу оловга сакраб киришингизни қатъий талаб қиламан›, деди. Шунда баъзи кишилар ўрнидан туриб, белбоғларини боғлашди. У уларнинг ҳақиқатан сакрамоқчи эканини кўргач: ‹Ўзингизни тутинг, мен сизлар билан ҳазиллашаётган эдим›, деди. Улар қайтиб келганларидан сўнг буни Набий ﷺга айтишди. Шунда Набий ﷺ: ‹Улардан ким сизларни Аллоҳга осийлик қилишга буюрса, унга итоат қилманглар›, дедилар», деди.