حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنِي عَاصِمُ بْنُ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ الْأَنْصَارِيُّ ثُمَّ الظَّفَرِيُّ عَنْ مَحْمُودِ بْنِ لَبِيدٍ الظَّفَرِيُّ أَحَدِ بَنِي عَبْدِ الْأَشْهَلِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ يُفْتَحُ يَأْجُوجُ وَمأْجُوجُ يَخْرُجُونَ عَلَى النَّاسِ كَمَا قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {مِنْ كُلِّ حَدَبٍ يَنْسِلُونَ} فَيَغْشَوْنَ الْأَرْضَ وَيَنْحَازُ الْمُسْلِمُونَ عَنْهُمْ إِلَى مَدَائِنِهِمْ وَحُصُونِهِمْ وَيَضُمُّونَ إِلَيْهِمْ مَوَاشِيَهُمْ وَيَشْرَبُونَ مِيَاهَ الْأَرْضِ حَتَّى إِنَّ بَعْضَهُمْ لَيَمُرُّ بِالنَّهَرِ فَيَشْرَبُونَ مَا فِيهِ حَتَّى يَتْرُكُوهُ يَبَسًا حَتَّى إِنَّ مَنْ بَعْدَهُمْ لَيَمُرُّ بِذَلِكَ النَّهَرِ فَيَقُولُ قَدْ كَانَ هَاهُنَا مَاءٌ مَرَّةً حَتَّى إِذَا لَمْ يَبْقَ مِنْ النَّاسِ إِلَّا أَحَدٌ فِي حِصْنٍ أَوْ مَدِينَةٍ قَالَ قَائِلُهُمْ هَؤُلَاءِ أَهْلُ الْأَرْضِ قَدْ فَرَغْنَا مِنْهُمْ بَقِيَ أَهْلُ السَّمَاءِ قَالَ ثُمَّ يَهُزُّ أَحَدُهُمْ حَرْبَتَهُ ثُمَّ يَرْمِي بِهَا إِلَى السَّمَاءِ فَتَرْجِعُ مُخْتَضِبَةً دَمًا لِلْبَلَاءِ وَالْفِتْنَةِ فَبَيْنَا هُمْ عَلَى ذَلِكَ إِذْ بَعَثَ اللَّهُ دُودًا فِي أَعْنَاقِهِمْ كَنَغَفِ الْجَرَادِ الَّذِي يَخْرُجُ فِي أَعْنَاقِهِمْ فَيُصْبِحُونَ مَوْتَى لَا يُسْمَعُ لَهُمْ حِسًّا فَيَقُولُ الْمُسْلِمُونَ أَلَا رَجُلٌ يَشْرِي نَفْسَهُ فَيَنْظُرَ مَا فَعَلَ هَذَا الْعَدُوُّ قَالَ فَيَتَجَرَّدُ رَجُلٌ مِنْهُمْ لِذَلِكَ مُحْتَسِبًا لِنَفْسِهِ قَدْ أَظَنَّهَا عَلَى أَنَّهُ مَقْتُولٌ فَيَنْزِلُ فَيَجِدُهُمْ مَوْتَى بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ فَيُنَادِي يَا مَعْشَرَ
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺni shunday deganlarini eshitdim: «Yaʼjuj va Maʼjuj ochiladi va ular Alloh azza va jalla aytganidek {har bir tepalikdan yoyilib} odamlar ustiga chiqadilar. Bas, ular yerni qoplaydilar, musulmonlar esa ulardan oʻz shaharlari va qalʼalariga chekinadilar va chorvalarini oʻzlariga yigʻib oladilar. Ular yerning suvlarini ichadilar, hatto ulardan baʼzilari bir daryodan oʻtib, undagi (suv)ni ichib, uni quruq qoldiradilar; hatto ulardan keyin kelgan kishi oʻsha daryodan oʻtib: ‹Bu yerda bir vaqtlar suv bor edi›, deydi. Odamlardan qalʼa yoki shaharda (bekingan) bittasidan boshqa hech kim qolmaganida, ularning aytuvchisi: ‹Mana bular yer ahli — ulardan qutuldik; endi osmon ahli qoldi›, deydi. Soʻng ulardan biri nayzasini silkitib, uni osmonga otadi va u balo va fitna uchun qonga boʻyalgan holda qaytadi. Ular shu holatda ekan, Alloh ularning boʻyinlarida chigirtkaning burun qurtiday qurtni paydo qiladi; u ularning boʻyinlaridan chiqadi va ular hech bir tovushlari eshitilmaydigan oʻliklar boʻlib tong ottiradilar. Shunda musulmonlar: ‹Bir kishi oʻz jonini fido qilib, bu dushman nima boʻlganini koʻrmaydimi?› deydilar. Bas, ulardan bir kishi oʻzini oʻldirilgan deb hisoblab, savob umidida buning uchun otlanadi. U tushib, ularni bir-birining ustida oʻlik holda topadi va: ‹Ey jamoa…›, deb nido qiladi».Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺни шундай деганларини эшитдим: «Яъжуж ва Маъжуж очилади ва улар Аллоҳ азза ва жалла айтганидек {ҳар бир тепаликдан ёйилиб} одамлар устига чиқадилар. Бас, улар ерни қоплайдилар, мусулмонлар эса улардан ўз шаҳарлари ва қалъаларига чекинадилар ва чорваларини ўзларига йиғиб оладилар. Улар ернинг сувларини ичадилар, ҳатто улардан баъзилари бир дарёдан ўтиб, ундаги (сув)ни ичиб, уни қуруқ қолдирадилар; ҳатто улардан кейин келган киши ўша дарёдан ўтиб: ‹Бу ерда бир вақтлар сув бор эди›, дейди. Одамлардан қалъа ёки шаҳарда (бекинган) биттасидан бошқа ҳеч ким қолмаганида, уларнинг айтувчиси: ‹Мана булар ер аҳли — улардан қутулдик; энди осмон аҳли қолди›, дейди. Сўнг улардан бири найзасини силкитиб, уни осмонга отади ва у бало ва фитна учун қонга бўялган ҳолда қайтади. Улар шу ҳолатда экан, Аллоҳ уларнинг бўйинларида чигиртканинг бурун қуртидай қуртни пайдо қилади; у уларнинг бўйинларидан чиқади ва улар ҳеч бир товушлари эшитилмайдиган ўликлар бўлиб тонг оттирадилар. Шунда мусулмонлар: ‹Бир киши ўз жонини фидо қилиб, бу душман нима бўлганини кўрмайдими?› дейдилар. Бас, улардан бир киши ўзини ўлдирилган деб ҳисоблаб, савоб умидида бунинг учун отланади. У тушиб, уларни бир-бирининг устида ўлик ҳолда топади ва: ‹Эй жамоа…›, деб нидо қилади».