حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا يَزِيدُ يَعْنِي ابْنَ زُرَيْعٍ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ قَالَ حَدَّثَنِي بَكْرٌ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّرَأَى رُؤْيَا أَنَّهُ يَكْتُبُ ص فَلَمَّا بَلَغَ إِلَى سَجْدَتِهَا قَالَ رَأَى الدَّوَاةَ وَالْقَلَمَ وَكُلَّ شَيْءٍ بِحَضْرَتِهِ انْقَلَبَ سَاجِدًا قَالَ فَقَصَّهَا عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يَزَلْ يَسْجُدُ بِهَا بَعْدُ
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) tushida oʻzini Sod (surasi)ni yozayotgan holda koʻrdi. Uning sajdasiga yetganida, siyohdon, qalam va oldidagi har bir narsa sajda qilgan holga oʻgirilganini koʻrdi. Bas, u buni Nabiy ﷺga soʻzlab berdi; shundan keyin u zot (unda) sajda qilishda davom etdilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) тушида ўзини Сод (сураси)ни ёзаётган ҳолда кўрди. Унинг саждасига етганида, сиёҳдон, қалам ва олдидаги ҳар бир нарса сажда қилган ҳолга ўгирилганини кўрди. Бас, у буни Набий ﷺга сўзлаб берди; шундан кейин у зот (унда) сажда қилишда давом этдилар.