حَدَّثَنَا مُؤَمَّلٌ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ أَخْبَرَنَا أَيُّوبُ عَنْ أَبِي قِلَابَةَ عَنْ أَنَسٍ قَالَأَنَا أَعْلَمُ النَّاسِ أَوْ مِنْ أَعْلَمْ النَّاسِ بِآيَةِ الْحِجَابِ تَزَوَّجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ زَيْنَبَ ابْنَةَ جَحْشٍ فَذَبَحَ شَاةً فَدَعَا أَصْحَابَهُ فَأَكَلُوا وَقَعَدُوا يَتَحَدَّثُونَ وَجَعَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَخْرُجُ وَيَدْخُلُ وَهُمْ قُعُودٌ ثُمَّ يَخْرُجُ فَيَمْكُثُ مَا شَاءَ اللَّهُ وَيَرْجِعُ وَهُمْ قُعُودٌ وَزَيْنَبُ قَاعِدَةٌ فِي نَاحِيَةِ الْبَيْتِ وَجَعَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْتَحْيِي مِنْهُمْ أَنْ يَقُولَ لَهُمْ شَيْئًا فَنَزَلَتْ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلَّا أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ إِلَى طَعَامٍ غَيْرَ نَاظِرِينَ إِنَاهُ وَلَكِنْ إِذَا دُعِيتُمْ فَادْخُلُوا الْآيَاتُ إِلَى قَوْلِهِ عَزَّ وَجَلَّ فَاسْأَلُوهُنَّ مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ} قَالَ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِحِجَابٍ مَكَانَهُ فَضُرِبَ
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Men odamlarning hijob oyatini eng yaxshi biluvchisiman — yoki: eng yaxshi biluvchilaridanman. Nabiy ﷺ Zaynab bint Jahshga uylandilar va bir qoʻy soʻyib, ashoblarini chaqirdilar. Ular yedilar, soʻng oʻtirib suhbatlashib qolishdi. Nabiy ﷺ chiqar va kirar edilar, ular esa oʻtirar edilar; keyin chiqib, Alloh xohlagancha turar, soʻng qaytib kelar edilar — ular hamon oʻtirar, Zaynab esa uyning bir chetida oʻtirar edi. Nabiy ﷺ ularga biror narsa aytishdan uyalar edilar. Shunda: {Ey iymon keltirganlar, taomga izn berilmaguncha va uning pishishini kutib turmagan holda Nabiyning uylariga kirmanglar; lekin chaqirilsangiz, kiringlar} oyatlari — to Alloh azza va jallaning: {ulardan biror narsa soʻrasangiz, parda ortidan soʻranglar} degan soʻzigacha — nozil boʻldi. (Roviy) dedi: Shunda Rasululloh ﷺ oʻsha joyning oʻzida parda tutishga buyurdilar va u tutildi.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У айтди: Мен одамларнинг ҳижоб оятини энг яхши билувчисиман — ёки: энг яхши билувчилариданман. Набий ﷺ Зайнаб бинт Жаҳшга уйландилар ва бир қўй сўйиб, ашобларини чақирдилар. Улар едилар, сўнг ўтириб суҳбатлашиб қолишди. Набий ﷺ чиқар ва кирар эдилар, улар эса ўтирар эдилар; кейин чиқиб, Аллоҳ хоҳлаганча турар, сўнг қайтиб келар эдилар — улар ҳамон ўтирар, Зайнаб эса уйнинг бир четида ўтирар эди. Набий ﷺ уларга бирор нарса айтишдан уялар эдилар. Шунда: {Эй иймон келтирганлар, таомга изн берилмагунча ва унинг пишишини кутиб турмаган ҳолда Набийнинг уйларига кирманглар; лекин чақирилсангиз, киринглар} оятлари — то Аллоҳ азза ва жалланинг: {улардан бирор нарса сўрасангиз, парда ортидан сўранглар} деган сўзигача — нозил бўлди. (Ровий) деди: Шунда Расулуллоҳ ﷺ ўша жойнинг ўзида парда тутишга буюрдилар ва у тутилди.