حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يُحْبَسُ الْمُؤْمِنُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيَهْتَمُّونَ لِذَلِكَ فَيَقُولُونَ لَوْ اسْتَشْفَعْنَا عَلَى رَبِّنَا عَزَّ وَجَلَّ فَيُرِيحُنَا مِنْ مَكَانِنَا فَيَأْتُونَ آدَمَ فَيَقُولُونَ أَنْتَ أَبُونَا خَلَقَكَ اللَّهُ بِيَدِهِ وَأَسْجَدَ لَكَ مَلَائِكَتَهُ وَعَلَّمَكَ أَسْمَاءَ كُلِّ شَيْءٍ فَاشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ قَالَ فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ أَكْلَهُ مِنْ الشَّجَرَةِ وَقَدْ نُهِيَ عَنْهَا وَلَكِنْ ائْتُوا نُوحًا أَوَّلَ نَبِيٍّ بَعَثَهُ اللَّهُ إِلَى أَهْلِ الْأَرْضِ قَالَ فَيَأْتُونَ نُوحًا فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ سُؤَالَهُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَلَكِنْ ائْتُوا إِبْرَاهِيمَ خَلِيلَ الرَّحْمَنِ عَزَّ وَجَلَّ فَيَأْتُونَ إِبْرَاهِيمَ فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ ثَلَاثَ كَذِبَاتٍ كَذَبَهُنَّ قَوْلَهُ إِنِّي سَقِيمٌ وَقَوْلَهُ بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَذَا وَأَتَى عَلَى جَبَّارٍ مُتْرَفٍ وَمَعَهُ امْرَأَتُهُ فَقَالَ أَخْبِرِيهِ أَنِّي أَخُوكِ فَإِنِّي مُخْبِرُهُ أَنَّكِ أُخْتِي وَلَكِنْ ائْتُوا مُوسَى عَبْدًا كَلَّمَهُ اللَّهُ تَكْلِيمًا وَأَعْطَاهُ التَّوْرَاةَ قَالَ فَيَأْتُونَ مُوسَى فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ قَتْلَهُ الرَّجُلَ وَلَكِنْ ائْتُوا عِيسَى عَبْدَ اللَّهِ وَرَسُولَهُ وَكَلِمَةَ اللَّهِ وَرُوحَهُ فَيَأْتُونَ عِيسَى فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَلَكِنْ ائْتُوا مُحَمَّدًا عَبْدَ اللَّهِ وَرَسُولَهُ غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَمَا
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ shunday dedilar: «Moʼminlar Qiyomat kuni (mahsharda) ushlanadilar va bundan gʻamga tushadilar-da, bir-birlariga: ‹Robbimiz azza va jallaning huzurida shafoat soʻrasak, U bizni mana shu joyimizdan rohatlantirsa!›, deydilar. Bas, ular Odamning oldiga kelib: ‹Sen bizning otamizsan; Alloh seni Oʻz Qoʻli bilan yaratdi, farishtalarini senga sajda qildirdi va senga har bir narsaning ismlarini oʻrgatdi; bas, Robbing huzurida bizga shafoat qil›, deydilar. — U zot: — Bas, u: ‹Men u (martaba)da emasman›, deydi va oʻzi qilgan xatosini — qaytarilgan boʻla turib daraxtdan yeganini — zikr qiladi-da: ‹Lekin Nuhning — Alloh yer ahliga yuborgan birinchi paygʻambarning — oldiga boringlar›, deydi. — U zot: — Bas, ular Nuhning oldiga keladilar; u: ‹Men u (martaba)da emasman›, deydi va oʻzi qilgan xatosini — Alloh azza va jalladan ilmsiz (narsani) soʻraganini — zikr qiladi-da: ‹Lekin Rahmon azza va jallaning xalili Ibrohimning oldiga boringlar›, deydi. Bas, ular Ibrohimning oldiga keladilar; u: ‹Men u (martaba)da emasman›, deydi va oʻzi qilgan xatosini — uchta soʻzini — zikr qiladi: uning ‹Men kasalman› degani, ‹Balki buni ularning kattasi qilgan› degani va bir zolim, kekkaygan (podshoh)ning oldiga xotini bilan borib, unga: ‹Unga oʻzingni mening singlim deb bildir, men ham unga seni singlim deb bildiraman›, degani. ‹Lekin Musoning — Alloh u bilan (bevosita) soʻzlashgan va unga Tavrotni bergan bandaning — oldiga boringlar›, deydi. — U zot: — Bas, ular Musoning oldiga keladilar; u: ‹Men u (martaba)da emasman›, deydi va oʻzi qilgan xatosini — bir kishini oʻldirganini — zikr qiladi-da: ‹Lekin Iso — Allohning bandasi, Uning rasuli, Allohning kalimasi va ruhi — ning oldiga boringlar›, deydi. Bas, ular Isoning oldiga keladilar; u: ‹Men u (martaba)da emasman; lekin Muhammadning — Allohning bandasi va rasulining, Alloh unga avval oʻtgan gunohini va …Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ шундай дедилар: «Мўминлар Қиёмат куни (маҳшарда) ушланадилар ва бундан ғамга тушадилар-да, бир-бирларига: ‹Роббимиз азза ва жалланинг ҳузурида шафоат сўрасак, У бизни мана шу жойимиздан роҳатлантирса!›, дейдилар. Бас, улар Одамнинг олдига келиб: ‹Сен бизнинг отамизсан; Аллоҳ сени Ўз Қўли билан яратди, фаришталарини сенга сажда қилдирди ва сенга ҳар бир нарсанинг исмларини ўргатди; бас, Роббинг ҳузурида бизга шафоат қил›, дейдилар. — У зот: — Бас, у: ‹Мен у (мартаба)да эмасман›, дейди ва ўзи қилган хатосини — қайтарилган бўла туриб дарахтдан еганини — зикр қилади-да: ‹Лекин Нуҳнинг — Аллоҳ ер аҳлига юборган биринчи пайғамбарнинг — олдига боринглар›, дейди. — У зот: — Бас, улар Нуҳнинг олдига келадилар; у: ‹Мен у (мартаба)да эмасман›, дейди ва ўзи қилган хатосини — Аллоҳ азза ва жалладан илмсиз (нарсани) сўраганини — зикр қилади-да: ‹Лекин Раҳмон азза ва жалланинг халили Иброҳимнинг олдига боринглар›, дейди. Бас, улар Иброҳимнинг олдига келадилар; у: ‹Мен у (мартаба)да эмасман›, дейди ва ўзи қилган хатосини — учта сўзини — зикр қилади: унинг ‹Мен касалман› дегани, ‹Балки буни уларнинг каттаси қилган› дегани ва бир золим, кеккайган (подшоҳ)нинг олдига хотини билан бориб, унга: ‹Унга ўзингни менинг синглим деб билдир, мен ҳам унга сени синглим деб билдираман›, дегани. ‹Лекин Мусонинг — Аллоҳ у билан (бевосита) сўзлашган ва унга Тавротни берган банданинг — олдига боринглар›, дейди. — У зот: — Бас, улар Мусонинг олдига келадилар; у: ‹Мен у (мартаба)да эмасман›, дейди ва ўзи қилган хатосини — бир кишини ўлдирганини — зикр қилади-да: ‹Лекин Исо — Аллоҳнинг бандаси, Унинг расули, Аллоҳнинг калимаси ва руҳи — нинг олдига боринглар›, дейди. Бас, улар Исонинг олдига келадилар; у: ‹Мен у (мартаба)да эмасман; лекин Муҳаммаднинг — Аллоҳнинг бандаси ва расулининг, Аллоҳ унга аввал ўтган гуноҳини ва …