حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ قَالَ أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسٍأَنَّ أَبَا طَلْحَةَ مَاتَ لَهُ ابْنٌ فَقَالَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ لَا تُخْبِرُوا أَبَا طَلْحَةَ حَتَّى أَكُونَ أَنَا الَّذِي أُخْبِرُهُ فَسَجَّتْ عَلَيْهِ فَلَمَّا جَاءَ أَبُو طَلْحَةَ وَضَعَتْ بَيْنَ يَدَيْهِ طَعَامًا فَأَكَلَ ثُمَّ تَطَيَّبَتْ لَهُ فَأَصَابَ مِنْهَا فَعَلِقَتْ بِغُلَامٍ فَقَالَتْ يَا أَبَا طَلْحَةَ إِنَّ آلَ فُلَانٍ اسْتَعَارُوا مِنْ آلِ فُلَانٍ عَارِيَةً فَبَعَثُوا إِلَيْهِمْ ابْعَثُوا إِلَيْنَا بِعَارِيَتِنَا فَأَبَوْا أَنْ يَرُدُّوهَا فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ لَيْسَ لَهُمْ ذَلِكَ إِنَّ الْعَارِيَةَ مُؤَدَّاةٌ إِلَى أَهْلِهَا قَالَتْ فَإِنَّ ابْنَكَ كَانَ عَارِيَةً مِنْ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ قَبَضَهُ فَاسْتَرْجَعَ قَالَ أَنَسٌ فَأُخْبِرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِذَلِكَ فَقَالَ بَارَكَ اللَّهُ لَهُمَا فِي لَيْلَتِهِمَا قَالَ فَعَلِقَتْ بِغُلَامٍ فَوَلَدَتْ فَأَرْسَلَتْ بِهِ مَعِي أُمُّ سُلَيْمٍ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَحَمَلْتُ تَمْرًا فَأَتَيْتُ بِهِ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَلَيْهِ عَبَاءَةٌ وَهُوَ يَهْنَأُ بَعِيرًا لَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلْ مَعَكَ تَمْرٌ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ فَأَخَذَ التَّمَرَاتِ فَأَلْقَاهُنَّ فِي فِيهِ فَلَاكَهُنَّ ثُمَّ جَمَعَ لُعَابَهُ ثُمَّ فَغَرَ فَاهُ فَأَوْجَرَهُ إِيَّاهُ فَجَعَلَ الصَّبِيُّ يَتَلَمَّظُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حُبُّ الْأَنْصَارَ التَّمْرَ فَحَنَّكَهُ وَسَمَّاهُ عَبْدَ اللَّهِ فَمَا كَانَ فِي الْأَنْصَارِ شَابٌّ أَفْضَلَ مِنْهُحَدَّثَنَا عَفَّانُ
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Abu Talhaning oʻgʻli vafot etdi. Shunda Ummu Sulaym: «Abu Talhaga xabar bermanglar, unga oʻzim xabar beraman», dedi va bolaning ustini yopib qoʻydi. Abu Talha kelganida, uning oldiga taom qoʻydi, u yedi. Soʻng u eri uchun oro berib atir surtdi, u esa undan (yaqinlik) oldi va Ummu Sulaym bir oʻgʻilga homilador boʻldi. Keyin u: «Ey Abu Talha, falonchilarning oilasi falonchilarning oilasidan bir narsani ariyat olib turgan edi. Egalari: ‹Ariyatimizni bizga qaytaringlar›, deb odam yubordilar. Ular esa qaytarishdan bosh tortdilar», dedi. Abu Talha: «Ularning bunga haqqi yoʻq, ariyat egalariga qaytariladi», dedi. U: «Sening oʻgʻling ham Alloh azza va jalladan berilgan ariyat edi; Alloh azza va jalla uni qaytarib oldi», dedi. Shunda u istirjoʼ qildi. Anas dedi: Buni Nabiy ﷺga xabar qilishdi. U zot: «Alloh ikkovining kechasiga baraka bersin», dedilar. (Anas) dedi: U bir oʻgʻilga homilador boʻldi va tugʻdi. Ummu Sulaym uni men bilan Nabiy ﷺning huzurlariga yubordi, men xurmo ham koʻtarib oldim. Uni Rasululloh ﷺga olib keldim; u zotning egnilarida abo bor, tuyalariga qatron surtayotgan edilar. Rasululloh ﷺ: «Yoningda xurmo bormi?» dedilar. Men: «Ha», dedim. U zot xurmolarni olib, ogʻizlariga soldilar va chaynadilar, soʻng soʻlaklarini yigʻib, bolaning ogʻzini ochib, unga tomizdilar. Bola lablarini yalay boshladi. Rasululloh ﷺ: «Ansorlarning xurmoga muhabbati (shunday)», dedilar. Soʻng unga tahnik qilib, Abdulloh deb ism qoʻydilar. Ansorlar orasida undan afzalroq yigit boʻlmadi.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Абу Талҳанинг ўғли вафот этди. Шунда Умму Сулайм: «Абу Талҳага хабар берманглар, унга ўзим хабар бераман», деди ва боланинг устини ёпиб қўйди. Абу Талҳа келганида, унинг олдига таом қўйди, у еди. Сўнг у эри учун оро бериб атир суртди, у эса ундан (яқинлик) олди ва Умму Сулайм бир ўғилга ҳомиладор бўлди. Кейин у: «Эй Абу Талҳа, фалончиларнинг оиласи фалончиларнинг оиласидан бир нарсани арият олиб турган эди. Эгалари: ‹Ариятимизни бизга қайтаринглар›, деб одам юбордилар. Улар эса қайтаришдан бош тортдилар», деди. Абу Талҳа: «Уларнинг бунга ҳаққи йўқ, арият эгаларига қайтарилади», деди. У: «Сенинг ўғлинг ҳам Аллоҳ азза ва жалладан берилган арият эди; Аллоҳ азза ва жалла уни қайтариб олди», деди. Шунда у истиржў қилди. Анас деди: Буни Набий ﷺга хабар қилишди. У зот: «Аллоҳ икковининг кечасига барака берсин», дедилар. (Анас) деди: У бир ўғилга ҳомиладор бўлди ва туғди. Умму Сулайм уни мен билан Набий ﷺнинг ҳузурларига юборди, мен хурмо ҳам кўтариб олдим. Уни Расулуллоҳ ﷺга олиб келдим; у зотнинг эгниларида або бор, туяларига қатрон суртаётган эдилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Ёнингда хурмо борми?» дедилар. Мен: «Ҳа», дедим. У зот хурмоларни олиб, оғизларига солдилар ва чайнадилар, сўнг сўлакларини йиғиб, боланинг оғзини очиб, унга томиздилар. Бола лабларини ялай бошлади. Расулуллоҳ ﷺ: «Ансорларнинг хурмога муҳаббати (шундай)», дедилар. Сўнг унга таҳник қилиб, Абдуллоҳ деб исм қўйдилар. Ансорлар орасида ундан афзалроқ йигит бўлмади.