حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَخْبَرَنَا سَيَّارٌ عَنْ الشَّعْبِيِّ عَنْ جَابِرٍ قَالَكُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ فَلَمَّا رَجَعْنَا ذَهَبْنَا لِنَدْخُلَ فَقَالَ أَمْهِلُوا حَتَّى نَدْخُلَ لَيْلًا أَيْ عِشَاءً لِكَيْ تَمْتَشِطَ الشَّعِثَةُ وَتَسْتَحِدَّ الْمُغِيبَةُ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi: Biz Rasululloh ﷺ bilan bir safarda edik. Qaytib kelganimizda kirmoqchi boʻldik. U zot: «Kechqurun kirguningizcha shoshmanglar — toki sochi toʻzigan taransin, eri yoʻqda qolgan (ayol) esa tozalansin», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бир сафарда эдик. Қайтиб келганимизда кирмоқчи бўлдик. У зот: «Кечқурун киргунингизча шошманглар — токи сочи тўзиган тарансин, эри йўқда қолган (аёл) эса тозалансин», дедилар.