حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُ غَزَوْنَا جَيْشَ الْخَبَطِ وَأَمِيرُنَا أَبُو عُبَيْدَةَ بْنُ الْجَرَّاحِ فَجُعْنَا جُوعًا شَدِيدًا فَأَلْقَى لَنَا الْبَحْرُ حُوتًا لَمْ نَرَ مِثْلَهُ يُقَالُ لَهُ الْعَنْبَرُ فَأَكَلْنَا مِنْهُ نِصْفَ شَهْرٍ وَأَخَذَ أَبُو عُبَيْدَةَ عَظْمًا مِنْ عِظَامِهِ فَكَانَ الرَّاكِبُ يَمُرُّ تَحْتَهُ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يُخْبِرُ نَحْوًا مِنْ خَبَرِ عَمْرٍو هَذَا وَزَادَ فِيهِ قَالَوَزَوَّدَنَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جِرَابًا مِنْ تَمْرٍ فَكَانَ يَقْبِضُ لَنَا قَبْضَةً قَبْضَةً ثُمَّ تَمْرَةً تَمْرَةً فَنَمْضُغُهَا وَنَشْرَبُ عَلَيْهَا الْمَاءَ حَتَّى اللَّيْلِ ثُمَّ نَفِدَ مَا فِي الْجِرَابِ فَكُنَّا نَجْتَنِي الْخَبَطَ بِقِسِيِّنَا فَجُعْنَا جُوعًا شَدِيدًا فَأَلْقَى لَنَا الْبَحْرُ حُوتًا مَيِّتًا فَقَالَ أَبُو عُبَيْدَةَ غُزَاةٌ وَجِيَاعٌ فَكُلُوا فَأَكَلْنَا فَكَانَ أَبُو عُبَيْدَةَ يَنْصِبُ الضِّلَعَ مِنْ أَضْلَاعِهِ فَيَمُرُّ الرَّاكِبُ عَلَى بَعِيرِهِ تَحْتَهُ وَيَجْلِسُ النَّفَرُ الْخَمْسَةُ فِي مَوْضِعِ عَيْنِهِ فَأَكَلْنَا مِنْهُ وَادَّهَنَّا حَتَّى صَلَحَتْ أَجْسَامُنَا وَحَسُنَتْ سَحْنَاتُنَا قَالَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ قَالَ جَابِرٌ فَذَكَرْنَاهُ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ رِزْقٌ أَخْرَجَهُ اللَّهُ لَكُمْ فَإِنْ كَانَ مَعَكُمْ مِنْهُ شَيْءٌ فَأَطْعِمُونَاهُ قَالَ فَكَانَ مَعَنَا مِنْهُ شَيْءٌ فَأَرْسَلَ بِهِ إِلَيْهِ بَعْضُ الْقَوْمِ فَأَكَلَ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytadi: Biz Xabat qoʻshini (safari)da gʻazot qildik, amirimiz Abu Ubayda ibn Jarroh edi. Biz qattiq ochlikka duchor boʻldik. Shunda dengiz biz uchun anbar deb ataladigan, mislini koʻrmagan bir baliqni (sohilga) tashladi; biz undan yarim oy yedik. Abu Ubayda uning suyaklaridan birini olib (tikladi), otliq uning tagidan oʻtar edi. Abuz-Zubayr Jobir ibn Abdullohdan Amrning shu xabariga oʻxshash (rivoyat) qilib, unga (quyidagini) qoʻshdi: Nabiy ﷺ bizga bir xalta xurmoni oziq qilib berdilar. (Abu Ubayda) bizga hovuch-hovuch, soʻng bittadan xurmo berar edi; biz uni chaynab, ustidan suv ichardik — shu bilan kechgacha (kifoya qilardi). Soʻng xaltadagi narsa tugadi va biz yoylarimiz bilan xabat (bargi)ni qoqib olardik. Biz qattiq ochlikka duchor boʻldik. Shunda dengiz biz uchun oʻlik baliqni tashladi. Abu Ubayda: «Gʻoziysizlar va ochsizlar, yeyaveringlar», dedi. Biz yedik. Abu Ubayda uning qovurgʻalaridan birini tiklardi va otliq tuyasi ustida uning tagidan oʻtar, besh kishi uning koʻzi oʻrnida oʻtirar edi. Biz undan yedik va (yogʻidan) surtdik, hatto badanlarimiz tuzalib, rangimiz yaxshilandi. Madinaga kelganimizda — Jobir aytdi — biz buni Rasululloh ﷺga aytdik. U zot: «U Alloh sizlar uchun chiqargan rizqdir. Agar sizlarda undan biror narsa boʻlsa, bizga ham yediringlar», dedilar. Bizda undan bir narsa bor edi, qavmdan baʼzilari uni u zotga yubordi, u zot yedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтади: Биз Хабат қўшини (сафари)да ғазот қилдик, амиримиз Абу Убайда ибн Жарроҳ эди. Биз қаттиқ очликка дучор бўлдик. Шунда денгиз биз учун анбар деб аталадиган, мислини кўрмаган бир балиқни (соҳилга) ташлади; биз ундан ярим ой едик. Абу Убайда унинг суякларидан бирини олиб (тиклади), отлиқ унинг тагидан ўтар эди. Абуз-Зубайр Жобир ибн Абдуллоҳдан Амрнинг шу хабарига ўхшаш (ривоят) қилиб, унга (қуйидагини) қўшди: Набий ﷺ бизга бир халта хурмони озиқ қилиб бердилар. (Абу Убайда) бизга ҳовуч-ҳовуч, сўнг биттадан хурмо берар эди; биз уни чайнаб, устидан сув ичардик — шу билан кечгача (кифоя қиларди). Сўнг халтадаги нарса тугади ва биз ёйларимиз билан хабат (барги)ни қоқиб олардик. Биз қаттиқ очликка дучор бўлдик. Шунда денгиз биз учун ўлик балиқни ташлади. Абу Убайда: «Ғозийсизлар ва очсизлар, еяверинглар», деди. Биз едик. Абу Убайда унинг қовурғаларидан бирини тикларди ва отлиқ туяси устида унинг тагидан ўтар, беш киши унинг кўзи ўрнида ўтирар эди. Биз ундан едик ва (ёғидан) суртдик, ҳатто баданларимиз тузалиб, рангимиз яхшиланди. Мадинага келганимизда — Жобир айтди — биз буни Расулуллоҳ ﷺга айтдик. У зот: «У Аллоҳ сизлар учун чиқарган ризқдир. Агар сизларда ундан бирор нарса бўлса, бизга ҳам едиринглар», дедилар. Бизда ундан бир нарса бор эди, қавмдан баъзилари уни у зотга юборди, у зот едилар.