Jobir (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Ikki yigit — muhojirlardan bir yigit va ansorlardan bir yigit — urishib qolishdi. Muhojir: «Ey muhojirlar (yordamga)!» dedi, ansoriy esa: «Ey ansorlar (yordamga)!» dedi. Shunda Rasululloh ﷺ chiqib: «Johiliyat daʼvatimi?» dedilar. Ular: «Yoʻq, Allohga qasamki, faqat ikki yigit boʻlib, biri ikkinchisini orqasidan turtdi, xolos», deyishdi. U zot: «Zarari yoʻq. Kishi birodariga — zolim boʻlsin, mazlum boʻlsin — yordam bersin. Agar u zolim boʻlsa, uni (zulmdan) qaytarsin, zero bu unga yordamdir; agar mazlum boʻlsa, unga yordam bersin», dedilar.Жобир (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Икки йигит — муҳожирлардан бир йигит ва ансорлардан бир йигит — уришиб қолишди. Муҳожир: «Эй муҳожирлар (ёрдамга)!» деди, ансорий эса: «Эй ансорлар (ёрдамга)!» деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ чиқиб: «Жоҳилият даъватими?» дедилар. Улар: «Йўқ, Аллоҳга қасамки, фақат икки йигит бўлиб, бири иккинчисини орқасидан туртди, холос», дейишди. У зот: «Зарари йўқ. Киши биродарига — золим бўлсин, мазлум бўлсин — ёрдам берсин. Агар у золим бўлса, уни (зулмдан) қайтарсин, зеро бу унга ёрдамдир; агар мазлум бўлса, унга ёрдам берсин», дедилар.