حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ يَعْنِي ابْنَ عُيَيْنَةَ عَنْ عَمْرٍو قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُكُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ قَالَ يَرَوْنَ أَنَّهَا غَزْوَةُ بَنِي الْمُصْطَلِقِ فَكَسَعَ رَجُلٌ مِنْ الْمُهَاجِرِينَ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَ الْأَنْصَارِيُّ يَا لَلْأَنْصَارِ وَقَالَ الْمُهَاجِرِيُّ يَا لَلْمُهَاجِرِينَ فَسَمِعَ ذَلِكَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مَا بَالُ دَعْوَى الْجَاهِلِيَّةِ فَقِيلَ رَجُلٌ مِنْ الْمُهَاجِرِينَ كَسَعَ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعُوهَا فَإِنَّهَا مُنْتِنَةٌ قَالَ جَابِرٌ وَكَانَ الْمُهَاجِرُونَ حِينَ قَدِمُوا الْمَدِينَةَ أَقَلَّ مِنْ الْأَنْصَارِ ثُمَّ إِنَّ الْمُهَاجِرِينَ كَثُرُوا فَبَلَغَ ذَلِكَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ فَقَالَ فَعَلُوهَا وَاللَّهِ لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ فَسَمِعَ ذَلِكَ عُمَرُ فَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ دَعْنِي أَضْرِبُ عُنُقَ هَذَا الْمُنَافِقِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا عُمَرُ دَعْهُ لَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّ مُحَمَّدًا يَقْتُلُ أَصْحَابَهُ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Biz Rasululloh ﷺ bilan birga bir gʻazotda edik — uni Banu Mustaliq gʻazoti deyishadi. Muhojirlardan bir kishi ansorlardan bir kishini (orqasidan) tepib qoldi. Ansoriy: «Ey ansorlar (yordamga)!» deb, muhojir esa: «Ey muhojirlar (yordamga)!» deb chaqirdi. Nabiy ﷺ buni eshitib: «Bu johiliyat chaqirigʻi nima?» dedilar. «Muhojirlardan bir kishi ansorlardan bir kishini tepdi», deyildi. Shunda Nabiy ﷺ: «Uni qoʻyinglar, chunki u badboʻydir», dedilar. Jobir aytdi: Muhojirlar Madinaga kelganlarida ansorlardan kam edilar, keyin muhojirlar koʻpaydilar. Bu (xabar) Abdulloh ibn Ubayyga yetdi va u: «Buni qildilarmi? Alloh haqi, agar Madinaga qaytsak, albatta azizroq boʻlgan undagi xorroqni chiqarib yuboradi», dedi. Buni Umar eshitib, Nabiy ﷺning huzurlariga keldi va: «Ey Rasululloh, qoʻying, mana bu munofiqning boʻynini uray», dedi. Nabiy ﷺ: «Ey Umar, uni qoʻy, odamlar Muhammad oʻz sahobalarini oʻldirar ekan, deb gapirib yurmasin», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бирга бир ғазотда эдик — уни Бану Мусталиқ ғазоти дейишади. Муҳожирлардан бир киши ансорлардан бир кишини (орқасидан) тепиб қолди. Ансорий: «Эй ансорлар (ёрдамга)!» деб, муҳожир эса: «Эй муҳожирлар (ёрдамга)!» деб чақирди. Набий ﷺ буни эшитиб: «Бу жоҳилият чақириғи нима?» дедилар. «Муҳожирлардан бир киши ансорлардан бир кишини тепди», дейилди. Шунда Набий ﷺ: «Уни қўйинглар, чунки у бадбўйдир», дедилар. Жобир айтди: Муҳожирлар Мадинага келганларида ансорлардан кам эдилар, кейин муҳожирлар кўпайдилар. Бу (хабар) Абдуллоҳ ибн Убаййга етди ва у: «Буни қилдиларми? Аллоҳ ҳақи, агар Мадинага қайтсак, албатта азизроқ бўлган ундаги хорроқни чиқариб юборади», деди. Буни Умар эшитиб, Набий ﷺнинг ҳузурларига келди ва: «Эй Расулуллоҳ, қўйинг, мана бу мунофиқнинг бўйнини урай», деди. Набий ﷺ: «Эй Умар, уни қўй, одамлар Муҳаммад ўз саҳобаларини ўлдирар экан, деб гапириб юрмасин», дедилар.