حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَفِظْنَاهُ مِنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ كُنَّا فِي غَزَاةٍ فَكَسَعَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ يَا لَلأَنْصَارِ. وَقَالَ الْمُهَاجِرِيُّ يَا لَلْمُهَاجِرِينَ. فَسَمَّعَهَا اللَّهُ رَسُولَهُ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَا هَذَا ". فَقَالُوا كَسَعَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ يَا لَلأَنْصَارِ. وَقَالَ الْمُهَاجِرِيُّ يَالَلْمُهَاجِرِينَ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " دَعُوهَا فَإِنَّهَا مُنْتِنَةٌ ". قَالَ جَابِرٌ وَكَانَتِ الأَنْصَارُ حِينَ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَكْثَرَ، ثُمَّ كَثُرَ الْمُهَاجِرُونَ بَعْدُ، فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ أَوَقَدْ فَعَلُوا، وَاللَّهِ لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الأَعَزُّ مِنْهَا الأَذَلَّ. فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رضى الله عنه دَعْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبْ عُنُقَ هَذَا الْمُنَافِقِ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " دَعْهُ لاَ يَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّ مُحَمَّدًا يَقْتُلُ أَصْحَابَهُ ".
(Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi:) Biz bir gʻazotda edik; muhojirlardan bir kishi ansorlardan bir kishini (orqasidan) tepdi. Ansoriy: «Ey ansorlar (yordamga)!» dedi; muhojir esa: «Ey muhojirlar (yordamga)!» dedi. Alloh buni oʻ z Rasuliga ﷺ eshittirdi. U zot: «Bu nima?» dedilar. Ular: «Muhojirlardan bir kishi ansorlardan bir kishini tepdi; ansoriy: ‹Ey ansorlar!›, muhojir esa: ‹Ey muhojirlar!› dedi», dedi. Paygʻambar ﷺ: «Uni qoʻ yinglar — chunki u sasiqdir», dedilar. Jobir aytdi: Paygʻambar ﷺ (Madinaga) kelgan paytda ansorlar koʻ proq edi; soʻng muhojirlar keyin koʻ paydi. Shunda Abdulloh ibn Ubayy: «Ular shunday qildimi? Allohga qasamki, agar Madinaga qaytsak, eng aziz (kuchli) undan eng xor (zaif)ni albatta chiqarib yuboradi», dedi. Umar ibnul-Xattob (roziyallohu anhu): «Meni qoʻ ying, ey Allohning Rasuli — shu munofiqning boʻ ynini uray», dedi. Paygʻambar ﷺ: «Uni qoʻ y; odamlar ‹Muhammad oʻ z ashobini oʻ ldiradi› deb gapirmasin», dedilar.(Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Биз бир ғазотда эдик; муҳожирлардан бир киши ансорлардан бир кишини (орқасидан) тепди. Ансорий: «Эй ансорлар (ёрдамга)!» деди; муҳожир эса: «Эй муҳожирлар (ёрдамга)!» деди. Аллоҳ буни ў з Расулига ﷺ эшиттирди. У зот: «Бу нима?» дедилар. Улар: «Муҳожирлардан бир киши ансорлардан бир кишини тепди; ансорий: ‹Эй ансорлар!›, муҳожир эса: ‹Эй муҳожирлар!› деди», деди. Пайғамбар ﷺ: «Уни қў йинглар — чунки у сасиқдир», дедилар. Жобир айтди: Пайғамбар ﷺ (Мадинага) келган пайтда ансорлар кў проқ эди; сўнг муҳожирлар кейин кў пайди. Шунда Абдуллоҳ ибн Убайй: «Улар шундай қилдими? Аллоҳга қасамки, агар Мадинага қайцак, энг азиз (кучли) ундан энг хор (заиф)ни албатта чиқариб юборади», деди. Умар ибнул-Хаттоб (розияллоҳу анҳу): «Мени қў йинг, эй Аллоҳнинг Расули — шу мунофиқнинг бў йнини урай», деди. Пайғамбар ﷺ: «Уни қў й; одамлар ‹Муҳаммад ў з ашобини ў лдиради› деб гапирмасин», дедилар.