حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَأَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ الضَّبِّيُّ، وَابْنُ أَبِي، عُمَرَ - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ أَبِي شَيْبَةَ - قَالَ ابْنُ عَبْدَةَ أَخْبَرَنَا وَقَالَ الآخَرُونَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ، عُيَيْنَةَ قَالَ سَمِعَ عَمْرٌو، جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي غَزَاةٍ فَكَسَعَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ يَا لَلأَنْصَارِ وَقَالَ الْمُهَاجِرِيُّ يَا لَلْمُهَاجِرِينَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا بَالُ دَعْوَى الْجَاهِلِيَّةِ " . قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ كَسَعَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ . فَقَالَ " دَعُوهَا فَإِنَّهَا مُنْتِنَةٌ " . فَسَمِعَهَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ فَقَالَ قَدْ فَعَلُوهَا وَاللَّهِ لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الأَعَزُّ مِنْهَا الأَذَلَّ . قَالَ عُمَرُ دَعْنِي أَضْرِبْ عُنُقَ هَذَا الْمُنَافِقِ فَقَالَ " دَعْهُ لاَ يَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّ مُحَمَّدًا يَقْتُلُ أَصْحَابَهُ " .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: biz bir gʻazotda Nabiy ﷺ bilan birga edik. Bas, muhojirlardan bir kishi ansorlardan bir kishini (orqasidan) tepib qoldi. Shunda ansoriy: «Ey ansorlar!» dedi, muhojiriy esa: «Ey muhojirlar!» dedi. Rasululloh ﷺ: «Bu nima — johiliyat daʼvosimi?» dedilar. Ular: «Yo Rasululloh, muhojirlardan bir kishi ansorlardan bir kishini (orqasidan) tepib qoldi», dedilar. U zot: «Uni (bu daʼvoni) tark qilinglar, chunki u sasiq narsadir», dedilar. Buni Abdulloh ibn Ubay eshitib qoldi-da: «Ular (haqiqatan) shuni qilishdimi? Vallohi, agar Madinaga qaytsak, albatta aziz (sanalgan)lar undan zalil (sanalgan)larni chiqarib yuboradi», dedi. Umar: «Meni qoʻying, shu munofiqning boʻynini uray», dedi. U zot: «Uni qoʻy. Odamlar Muhammad oʻz sahobalarini oʻldiryapti, deb gapirib yurmasin», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: биз бир ғазотда Набий ﷺ билан бирга эдик. Бас, муҳожирлардан бир киши ансорлардан бир кишини (орқасидан) тепиб қолди. Шунда ансорий: «Эй ансорлар!» деди, муҳожирий эса: «Эй муҳожирлар!» деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Бу нима — жоҳилият даъвосими?» дедилар. Улар: «Ё Расулуллоҳ, муҳожирлардан бир киши ансорлардан бир кишини (орқасидан) тепиб қолди», дедилар. У зот: «Уни (бу даъвони) тарк қилинглар, чунки у сасиқ нарсадир», дедилар. Буни Абдуллоҳ ибн Убай эшитиб қолди-да: «Улар (ҳақиқатан) шуни қилишдими? Валлоҳи, агар Мадинага қайтсак, албатта азиз (саналган)лар ундан залил (саналган)ларни чиқариб юборади», деди. Умар: «Мени қўйинг, шу мунофиқнинг бўйнини урай», деди. У зот: «Уни қўй. Одамлар Муҳаммад ўз саҳобаларини ўлдиряпти, деб гапириб юрмасин», дедилар.