Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: ikki yigit — muhojirlardan bir yigit va ansorlardan bir yigit oʻzaro urishib qolishdi. Shunda muhojir — yoki muhojirlar: «Ey muhojirlar!» deb hayqirdi. Ansoriy esa: «Ey ansorlar!» deb hayqirdi. Bas, Rasululloh ﷺ chiqib: «Bu nima — johiliyat ahlining daʼvosimi?» dedilar. Ular: «Yoʻq, yo Rasululloh, faqat ikki yigit urishib qolishdi-da, biri ikkinchisini (orqasidan) tepib qoldi», dedilar. U zot: «Mayli, zarari yoʻq. Kishi oʻz birodariga — zolim boʻlsin yoki mazlum boʻlsin — yordam bersin. Agar u zolim boʻlsa, uni (zulmdan) qaytarsin, chunki bu unga yordamdir. Agar u mazlum boʻlsa, unga yordam bersin», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: икки йигит — муҳожирлардан бир йигит ва ансорлардан бир йигит ўзаро уришиб қолишди. Шунда муҳожир — ёки муҳожирлар: «Эй муҳожирлар!» деб ҳайқирди. Ансорий эса: «Эй ансорлар!» деб ҳайқирди. Бас, Расулуллоҳ ﷺ чиқиб: «Бу нима — жоҳилият аҳлининг даъвосими?» дедилар. Улар: «Йўқ, ё Расулуллоҳ, фақат икки йигит уришиб қолишди-да, бири иккинчисини (орқасидан) тепиб қолди», дедилар. У зот: «Майли, зарари йўқ. Киши ўз биродарига — золим бўлсин ёки мазлум бўлсин — ёрдам берсин. Агар у золим бўлса, уни (зулмдан) қайтарсин, чунки бу унга ёрдамдир. Агар у мазлум бўлса, унга ёрдам берсин», дедилар.