حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ يَعْنِي الثَّوْرِيَّ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ قَالَبَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِحَاجَةٍ فَجِئْتُ وَهُوَ يَسِيرُ عَلَى رَاحِلَتِهِ وَوَجْهُهُ مِنْ قِبَلِ الْمَشْرِقِ وَهُوَ يُومِئُ إِيمَاءً فَكَلَّمْتُهُ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيَّ فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ إِنِّي كُنْتُ أُصَلِّي
Jobir (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ meni bir hojat bilan yubordilar. Men qaytib kelsam, u zot ulovlari ustida yurib borar, yuzlari mashriq tomonga qaragan, ishora bilan (namoz) qilayotgan edilar. Men u zotga gapirdim, ammo menga javob qaytarmadilar. Namozdan chiqqach: «Men namoz oʻqiyotgan edim», dedilar.Жобир (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ мени бир ҳожат билан юбордилар. Мен қайтиб келсам, у зот уловлари устида юриб борар, юзлари машриқ томонга қараган, ишора билан (намоз) қилаётган эдилар. Мен у зотга гапирдим, аммо менга жавоб қайтармадилар. Намоздан чиққач: «Мен намоз ўқиётган эдим», дедилар.