Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni Rasululloh ﷺ oʻtirgan edilar, qoʻllarida bir tayoqcha bilan yerni chizib turardilar. Soʻng boshlarini koʻtarib: «Sizlardan hech bir jon yoʻqki, uning jannat yoki doʻzaxdagi oʻrni bilib qoʻyilmagan boʻlsin», dedilar. Ular: «Ey Rasululloh, unday boʻlsa nega amal qilamiz?» dedilar. U zot ﷺ: «Amal qilaveringlar, chunki har kim nima uchun yaratilgan boʻlsa, oʻshanga oson qilib qoʻyilgandir. Kim (Alloh yoʻlida) bergan, taqvo qilgan va goʻzal soʻzni (kalimai tavhidni) tasdiqlagan boʻlsa, Biz uni osonlik sari muyassar qilamiz. Ammo kim baxillik qilgan, oʻzini boy hisoblab (Allohdan) beparvo boʻlgan va goʻzal soʻzni yolgʻonga chiqargan boʻlsa, Biz uni qiyinlik sari muyassar qilamiz», dedilar.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир куни Расулуллоҳ ﷺ ўтирган эдилар, қўлларида бир таёқча билан ерни чизиб турардилар. Сўнг бошларини кўтариб: «Сизлардан ҳеч бир жон йўқки, унинг жаннат ёки дўзахдаги ўрни билиб қўйилмаган бўлсин», дедилар. Улар: «Эй Расулуллоҳ, ундай бўлса нега амал қиламиз?» дедилар. У зот ﷺ: «Амал қилаверинглар, чунки ҳар ким нима учун яратилган бўлса, ўшанга осон қилиб қўйилгандир. Ким (Аллоҳ йўлида) берган, тақво қилган ва гўзал сўзни (калимаи тавҳидни) тасдиқлаган бўлса, Биз уни осонлик сари муяссар қиламиз. Аммо ким бахиллик қилган, ўзини бой ҳисоблаб (Аллоҳдан) бепарво бўлган ва гўзал сўзни ёлғонга чиқарган бўлса, Биз уни қийинлик сари муяссар қиламиз», дедилар.