حَدَّثَنَا زِيَادُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْبَكَّائِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مَنْصُورٌ عَنْ عَامِرٍ عَنْ أَبِي كَرِيمَةَ رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةُ الضَّيْفِ وَاجِبَةٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ فَإِنْ أَصْبَحَ بِفِنَائِهِ مَحْرُومًا كَانَ دَيْنًا لَهُ عَلَيْهِ إِنْ شَاءَ اقْتَضَاهُ وَإِنْ شَاءَ تَرَكَهُ
Rasululloh ﷺning ashoblaridan boʻlgan Abu Karima aytdi: Rasululloh ﷺ: «Mehmonning bir kechasi har bir musulmon zimmasida vojibdir. Agar (mehmon) uning hovlisida mahrum holda tongni qarshilasa, bu uning zimmasidagi qarz boʻladi: xohlasa, uni talab qiladi, xohlasa, tark etadi», dedilar.Расулуллоҳ ﷺнинг ашобларидан бўлган Абу Карима айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Меҳмоннинг бир кечаси ҳар бир мусулмон зиммасида вожибдир. Агар (меҳмон) унинг ҳовлисида маҳрум ҳолда тонгни қаршиласа, бу унинг зиммасидаги қарз бўлади: хоҳласа, уни талаб қилади, хоҳласа, тарк этади», дедилар.