Uqba ibn Omir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdi: «Qaysi bir kishi oʻlar ekan, oʻlayotgan paytda qalbida xardal donasi ogʻirlicha kibr boʻlsa, jannat unga halol boʻlmaydi — na uning hidini hidlashi, na uni koʻrishi». Shunda Qurayshdan Abu Rayhona deb ataladigan bir kishi: «Allohga qasamki, ey Allohning Rasuli, men goʻzallikni yaxshi koʻraman va uni istayman, hatto qamchimning bandida va kavshimning tasmasida ham uni yaxshi koʻraman», dedi. Rasululloh ﷺ: «Bu kibr emas. Albatta, Alloh azza va jalla goʻzaldir, goʻzallikni yaxshi koʻradi. Lekin kibr — haqni mensimaslik va odamlarni koʻzi bilan kamsitishdir», dedilar.Уқба ибн Омир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитди: «Қайси бир киши ўлар экан, ўлаётган пайтда қалбида хардал донаси оғирлича кибр бўлса, жаннат унга ҳалол бўлмайди — на унинг ҳидини ҳидлаши, на уни кўриши». Шунда Қурайшдан Абу Райҳона деб аталадиган бир киши: «Аллоҳга қасамки, эй Аллоҳнинг Расули, мен гўзалликни яхши кўраман ва уни истайман, ҳатто қамчимнинг бандида ва кавшимнинг тасмасида ҳам уни яхши кўраман», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Бу кибр эмас. Албатта, Аллоҳ азза ва жалла гўзалдир, гўзалликни яхши кўради. Лекин кибр — ҳақни менсимаслик ва одамларни кўзи билан камситишдир», дедилар.