حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ قَالَ حَدَّثَنَا عَاصِمٌ سَمِعَ زِرَّ بْنَ حُبَيْشٍ قَالَأَتَيْتُ صَفْوَانَ بْنَ عَسَّالٍ الْمُرَادِيَّ فَقَالَ مَا جَاءَ بِكَ فَقُلْتُ ابْتِغَاءَ الْعِلْمِ قَالَ فَإِنَّ الْمَلَائِكَةَ تَضَعُ أَجْنِحَتَهَا لِطَالِبِ الْعِلْمِ رِضًا بِمَا يَطْلُبُ قُلْتُ حَكَّ فِي نَفْسِي مَسْحٌ عَلَى الْخُفَّيْنِ وَقَالَ سُفْيَانُ مَرَّةً أَوْ فِي صَدْرِي بَعْدَ الْغَائِطِ وَالْبَوْلِ وَكُنْتَ امْرَأً مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَتَيْتُكَ أَسْأَلُكَ هَلْ سَمِعْتَ مِنْهُ فِي ذَلِكَ شَيْئًا قَالَ نَعَمْ كَانَ يَأْمُرُنَا إِذَا كُنَّا سَفَرًا أَوْ مُسَافِرِينَ أَنْ لَا نَنْزِعَ خِفَافَنَا ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ وَلَيَالِيهِنَّ إِلَّا مِنْ جَنَابَةٍ وَلَكِنْ مِنْ غَائِطٍ وَبَوْلٍ وَنَوْمٍ قَالَ قُلْتُ لَهُ هَلْ سَمِعْتَهُ يَذْكُرُ الْهَوَى قَالَ نَعَمْ بَيْنَمَا نَحْنُ مَعَهُ فِي مَسِيرَةٍ إِذْ نَادَاهُ أَعْرَابِيٌّ بِصَوْتٍ جَهْوَرِيٍّ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ فَقُلْنَا وَيْحَكَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ فَإِنَّكَ قَدْ نُهِيتَ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ وَاللَّهِ لَا أَغْضُضُ مِنْ صَوْتِي فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَاءَ وَأَجَابَهُ عَلَى نَحْوٍ مِنْ مَسْأَلَتِهِ وَقَالَ سُفْيَانُ مَرَّةً وَأَجَابَهُ نَحْوًا مِمَّا تَكَلَّمَ بِهِ فَقَالَ أَرَأَيْتَ رَجُلًا أَحَبَّ قَوْمًا وَلَمَّا يَلْحَقْ بِهِمْ قَالَ هُوَ مَعَ مَنْ أَحَبَّ قَالَ ثُمَّ لَمْ يَزَلْ يُحَدِّثُنَا حَتَّى قَالَ إِنَّ مِنْ قِبَلِ الْمَغْرِبِ لَبَابًا مَسِيرَةُ عَرْضِهِ سَبْعُونَ أَوْ أَرْبَعُونَ
Zirr ibn Hubaysh aytdi: Safvon ibn Assol al-Murodiy (roziyallohu anhu)ning oldiga keldim. U: «Seni nima keltirdi?» dedi. Men: «Ilm talabi», dedim. U: «Albatta, farishtalar ilm talabgoriga, u talab qilayotgan narsadan rozi boʻlib, oʻz qanotlarini qoʻyadilar», dedi. Men: «Koʻnglimga — Sufyon bir marta: koʻksimga, dedi — gʻoit va bavldan keyin xuflar ustiga mash tortish (masalasi) tushdi. Sen esa Rasululloh ﷺning ashoblaridan bir kishi eding; shuning uchun bu haqda u zotdan biror narsa eshitganmisan, deb soʻragani oldingga keldim», dedim. U: «Ha; u zot bizga, safarda boʻlsak, uch kun va ularning kechalari xuflarimizni janobatdan boshqa (holatda) yechmaslikni buyurar edilar; ammo gʻoit, bavl va uyqu (uchun yechilmasdi)», dedi. Men unga: «U zotdan muhabbat haqida (biror narsa) eshitganmisan?» dedim. U: «Ha; biz u zot bilan bir yurishda edik, birdan bir aʼrobiy jarangdor ovoz bilan u zotni chaqirib: ‹Yo Muhammad!› dedi. Biz: ‹Voy senga, ovozingni pasaytir, sen bundan qaytarilgansan-ku!› dedik. U: ‹Allohga qasam, ovozimni pasaytirmayman›, dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: ‹Hoy!› dedilar va unga soʻraganiga yaqin (tarzda) javob berdilar — Sufyon bir marta: u gapirgan narsaga yaqin (tarzda) javob berdilar, dedi. U: ‹Bir qavmni sevgan, lekin hali ularga qoʻshilmagan kishi haqida nima deysiz?› dedi. U zot: ‹U oʻzi sevgan (kishi) bilan birgadir›, dedilar», dedi. (Zirr) aytdi: Soʻng u menga soʻzlashda davom etib, oxiri: «Albatta, magʻrib tomonda eni yetmish — yoki qirq — (yillik) masofa boʻlgan bir eshik bordir», dedi.Зирр ибн Ҳубайш айтди: Сафвон ибн Ассол ал-Муродий (розияллоҳу анҳу)нинг олдига келдим. У: «Сени нима келтирди?» деди. Мен: «Илм талаби», дедим. У: «Албатта, фаришталар илм талабгорига, у талаб қилаётган нарсадан рози бўлиб, ўз қанотларини қўядилар», деди. Мен: «Кўнглимга — Суфён бир марта: кўксимга, деди — ғоит ва бавлдан кейин хуфлар устига маш тортиш (масаласи) тушди. Сен эса Расулуллоҳ ﷺнинг ашобларидан бир киши эдинг; шунинг учун бу ҳақда у зотдан бирор нарса эшитганмисан, деб сўрагани олдингга келдим», дедим. У: «Ҳа; у зот бизга, сафарда бўлсак, уч кун ва уларнинг кечалари хуфларимизни жанобатдан бошқа (ҳолатда) ечмасликни буюрар эдилар; аммо ғоит, бавл ва уйқу (учун ечилмасди)», деди. Мен унга: «У зотдан муҳаббат ҳақида (бирор нарса) эшитганмисан?» дедим. У: «Ҳа; биз у зот билан бир юришда эдик, бирдан бир аъробий жарангдор овоз билан у зотни чақириб: ‹Ё Муҳаммад!› деди. Биз: ‹Вой сенга, овозингни пасайтир, сен бундан қайтарилгансан-ку!› дедик. У: ‹Аллоҳга қасам, овозимни пасайтирмайман›, деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: ‹Ҳой!› дедилар ва унга сўраганига яқин (тарзда) жавоб бердилар — Суфён бир марта: у гапирган нарсага яқин (тарзда) жавоб бердилар, деди. У: ‹Бир қавмни севган, лекин ҳали уларга қўшилмаган киши ҳақида нима дейсиз?› деди. У зот: ‹У ўзи севган (киши) билан биргадир›, дедилар», деди. (Зирр) айтди: Сўнг у менга сўзлашда давом этиб, охири: «Албатта, мағриб томонда эни етмиш — ёки қирқ — (йиллик) масофа бўлган бир эшик бордир», деди.