حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا الْمَسْعُودِيُّ عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلَاقَةَ عَنْ أُسَامَةَ بْنِ شَرِيكٍ قَالَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِذَا أَصْحَابُهُ كَأَنَّمَا عَلَى رُءُوسِهِمْ الطَّيْرُ

Usoma ibn Sharik (roziyallohu anhu) aytdi: Men Paygʻambar ﷺning huzurlariga keldim, sahobalari esa xuddi boshlarida qush turganday (jim oʻtirgan) edilar.Усома ибн Шарик (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Пайғамбар ﷺнинг ҳузурларига келдим, саҳобалари эса худди бошларида қуш тургандай (жим ўтирган) эдилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلَاقَةَ عَنْ أُسَامَةَ بْنِ شَرِيكٍ قَالَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ عِنْدَهُ كَأَنَّمَا عَلَى رُءُوسِهِمْ الطَّيْرُ قَالَ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ وَقَعَدْتُ قَالَ فَجَاءَتْ الْأَعْرَابُ فَسَأَلُوهُ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ نَتَدَاوَى قَالَ نَعَمْ تَدَاوَوْا فَإِنَّ اللَّهَ لَمْ يَضَعْ دَاءً إِلَّا وَضَعَ لَهُ دَوَاءً غَيْرَ دَاءٍ وَاحِدٍ الْهَرَمُ قَالَ وَكَانَ أُسَامَةُ حِينَ كَبِرَ يَقُولُ هَلْ تَرَوْنَ لِي مِنْ دَوَاءٍ الْآنَ قَالَ وَسَأَلُوهُ عَنْ أَشْيَاءَ هَلْ عَلَيْنَا حَرَجٌ فِي كَذَا وَكَذَا قَالَ عِبَادَ اللَّهِ وَضَعَ اللَّهُ الْحَرَجَ إِلَّا امْرَأً اقْتَضَى امْرَأً مُسْلِمًا ظُلْمًا فَذَلِكَ حَرَجٌ وَهُلْكٌ قَالُوا مَا خَيْرُ مَا أُعْطِيَ النَّاسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ خُلُقٌ حَسَنٌ

Usoma ibn Sharik (roziyallohu anhu) aytdi: Men Paygʻambar ﷺning huzurlariga keldim, sahobalari u zotning yonlarida xuddi boshlarida qush turganday (jim) edilar. Men u zotga salom berib oʻtirdim. Soʻng aʼrobiylar kelib, u zotdan soʻradilar va: «Yo Rasululloh, davolansak boʻladimi?» dedilar. U zot: «Ha, davolaninglar; zero Alloh bir dard — qarilikdan boshqa hech bir dardni qoʻymadiki, unga davo ham qoʻymagan boʻlsin», dedilar. (Roviy) aytdi: Usoma keksayganida: «Endi menga biror davo koʻryapsizlarmi?» der edi. (Roviy) aytdi: Ular u zotdan yana narsalar haqida: «Bizga falon-falon ishda qiyinchilik (gunoh) bormi?» deb soʻradilar. U zot: «Ey Allohning bandalari, Alloh (sizlardan) qiyinchilikni koʻtardi; faqat musulmon kishidan zulm bilan biror narsani undirib olgan kishigina (bundan mustasno) — ana oʻsha qiyinchilik va halokatdir», dedilar. Ular: «Yo Rasululloh, odamlarga berilgan eng yaxshi narsa nima?» dedilar. U zot: «Goʻzal axloq», dedilar.Усома ибн Шарик (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Пайғамбар ﷺнинг ҳузурларига келдим, саҳобалари у зотнинг ёнларида худди бошларида қуш тургандай (жим) эдилар. Мен у зотга салом бериб ўтирдим. Сўнг аъробийлар келиб, у зотдан сўрадилар ва: «Ё Расулуллоҳ, даволансак бўладими?» дедилар. У зот: «Ҳа, даволанинглар; зеро Аллоҳ бир дард — қариликдан бошқа ҳеч бир дардни қўймадики, унга даво ҳам қўймаган бўлсин», дедилар. (Ровий) айтди: Усома кексайганида: «Энди менга бирор даво кўряпсизларми?» дер эди. (Ровий) айтди: Улар у зотдан яна нарсалар ҳақида: «Бизга фалон-фалон ишда қийинчилик (гуноҳ) борми?» деб сўрадилар. У зот: «Эй Аллоҳнинг бандалари, Аллоҳ (сизлардан) қийинчиликни кўтарди; фақат мусулмон кишидан зулм билан бирор нарсани ундириб олган кишигина (бундан мустасно) — ана ўша қийинчилик ва ҳалокатдир», дедилар. Улар: «Ё Расулуллоҳ, одамларга берилган энг яхши нарса нима?» дедилар. У зот: «Гўзал ахлоқ», дедилар.

حَدَّثَنَا ابْنُ زِيَادٍ يَعْنِي الْمُطَّلِبَ بْنَ زِيَادٍ حَدَّثَنَا زِيَادُ بْنُ عِلَاقَةَ عَنْ أُسَامَةَ بْنِ شَرِيكٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ تَدَاوَوْا عِبَادَ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَمْ يُنَزِّلْ دَاءً إِلَّا أَنْزَلَ مَعَهُ شِفَاءً إِلَّا الْمَوْتَ وَالْهَرَمَ

Usoma ibn Sharik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Ey Allohning bandalari, davolaninglar! Zero Alloh azza va jalla oʻlim va qarilikdan boshqa hech bir dardni tushirmadiki, u bilan birga shifosini ham tushirmagan boʻlsin», dedilar.Усома ибн Шарик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Эй Аллоҳнинг бандалари, даволанинглар! Зеро Аллоҳ азза ва жалла ўлим ва қариликдан бошқа ҳеч бир дардни туширмадики, у билан бирга шифосини ҳам туширмаган бўлсин», дедилар.

حَدَّثَنَا مُصْعَبُ بْنُ سَلَّامٍ حَدَّثَنَا الْأَجْلَحُ عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلَاقَةَ عَنْ أُسَامَةَ بْنِ شَرِيكٍ رَجُلٌ مِنْ قَوْمِهِ قَالَجَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيُّ النَّاسِ خَيْرٌ قَالَ أَحْسَنُهُمْ خُلُقًا ثُمَّ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَتَدَاوَى قَالَ تَدَاوَوْا فَإِنَّ اللَّهَ لَمْ يُنْزِلْ دَاءً إِلَّا أَنْزَلَ لَهُ شِفَاءً عَلِمَهُ مَنْ عَلِمَهُ وَجَهِلَهُ مَنْ جَهِلَهُ

Usoma ibn Sharik (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺning huzurlariga bir aʼrobiy kelib: «Yo Rasululloh, odamlarning qaysi biri yaxshiroq?» dedi. U zot: «Axloqi eng goʻzali», dedilar. Soʻng u: «Yo Rasululloh, davolanaylikmi?» dedi. U zot: «Davolaninglar; zero Alloh hech bir dardni tushirmadiki, unga shifo tushirmagan boʻlsin — uni bilgan bildi, bilmagan bilmadi», dedilar.Усома ибн Шарик (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига бир аъробий келиб: «Ё Расулуллоҳ, одамларнинг қайси бири яхшироқ?» деди. У зот: «Ахлоқи энг гўзали», дедилар. Сўнг у: «Ё Расулуллоҳ, даволанайликми?» деди. У зот: «Даволанинглар; зеро Аллоҳ ҳеч бир дардни туширмадики, унга шифо туширмаган бўлсин — уни билган билди, билмаган билмади», дедилар.