حَدَّثَنَا بَهْزٌ وَأَبُو كَامِلٍ قَالَا ثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنَا سِمَاكٌ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ عَنْ طَارِقِ بْنِ سُوَيْدٍ الْحَضْرَمِيِّ أَنَّهُ قَالَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ بِأَرْضِنَا أَعْنَابًا نَعْتَصِرُهَا فَنَشْرَبُ مِنْهَا قَالَ لَا فَعَاوَدْتُهُ فَقَالَ لَا فَقُلْتُ إِنَّا نَسْتَشْفِي بِهَا لِلْمَرِيضِ فَقَالَ إِنَّ ذَاكَ لَيْسَ شِفَاءً وَلَكِنَّهُ دَاءٌحَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَا ثَنَا شُعْبَةُ عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ عَنْ أَبِيهِ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ الْحَضْرَمِيِّ قَالَ حَجَّاجٌ إِنَّهُ شَهِدَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَسَأَلَهُ رَجُلٌ مِنْ خَثْعَمٍ يُقَالُ لَهُ سُوَيْدُ بْنُ طَارِقٍ وَقَالَ ابْنُ جَعْفَرٍ أَوْ طَارِقُ بْنُ سُوَيْدٍ الْجُعْفِيُّ سَأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الْخَمْرِ فَنَهَاهُ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ

Toriq ibn Suvayd al-Hazramiy (roziyallohu anhu) aytdi: Men: «Yo Rasululloh, bizning yurtimizda uzumlar bor, biz uni siqib, undan ichamiz», dedim. U zot: «Yoʻq», dedilar. Men yana takrorladim, u zot: «Yoʻq», dedilar. Men: «Biz u bilan bemorni davolaymiz», dedim. U zot: «Albatta, u shifo emas, balki kasallikdir», dedilar. Voil ibn Hujr al-Hazramiy (roziyallohu anhu)dan (rivoyat qilinadi): Hajjoj aytdi: U Nabiy ﷺ huzurlarida hozir boʻlgan edi. Xasʼamdan Suvayd ibn Toriq deb ataladigan bir kishi — Ibn Jaʼfar esa: yoki Toriq ibn Suvayd al-Juʼfiy, dedi — Nabiy ﷺdan xamr haqida soʻradi, u zot uni qaytardilar. Soʻng u hadisni zikr qildi.Ториқ ибн Сувайд ал-Ҳазрамий (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен: «Ё Расулуллоҳ, бизнинг юртимизда узумлар бор, биз уни сиқиб, ундан ичамиз», дедим. У зот: «Йўқ», дедилар. Мен яна такрорладим, у зот: «Йўқ», дедилар. Мен: «Биз у билан беморни даволаймиз», дедим. У зот: «Албатта, у шифо эмас, балки касалликдир», дедилар. Воил ибн Ҳужр ал-Ҳазрамий (розияллоҳу анҳу)дан (ривоят қилинади): Ҳажжож айтди: У Набий ﷺ ҳузурларида ҳозир бўлган эди. Хасъамдан Сувайд ибн Ториқ деб аталадиган бир киши — Ибн Жаъфар эса: ёки Ториқ ибн Сувайд ал-Жуъфий, деди — Набий ﷺдан хамр ҳақида сўради, у зот уни қайтардилар. Сўнг у ҳадисни зикр қилди.

حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ عَنْ طَارِقِ بْنِ سُوَيْدٍ الْحَضْرَمِيِّ قَالَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ بِأَرْضِنَا أَعْنَابًا نَعْصِرُهَا أَفَنَشْرَبُ مِنْهَا قَالَ لَا فَرَاجَعْتُهُ فَقَالَ لَا ثُمَّ رَاجَعْتُهُ فَقَالَ لَا فَقُلْتُ إِنَّا نَسْتَشْفِي بِهَا لِلْمَرِيضِ قَالَ إِنَّهُ لَيْسَ بِشِفَاءٍ وَلَكِنَّهُ دَاءٌ

Toriq ibn Suvayd al-Hazramiy (roziyallohu anhu) aytdi: Men: «Yo Rasululloh, bizning yurtimizda uzumlar bor, biz uni siqamiz. Undan ichaylikmi?» dedim. U zot: «Yoʻq», dedilar. Men yana takror soʻradim, u zot: «Yoʻq», dedilar. Yana takror soʻradim, u zot: «Yoʻq», dedilar. Men: «Biz u bilan kasalga shifo topamiz», dedim. U zot: «U shifo emas, balki dardning oʻzidir», dedilar.Ториқ ибн Сувайд ал-Ҳазрамий (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен: «Ё Расулуллоҳ, бизнинг юртимизда узумлар бор, биз уни сиқамиз. Ундан ичайликми?» дедим. У зот: «Йўқ», дедилар. Мен яна такрор сўрадим, у зот: «Йўқ», дедилар. Яна такрор сўрадим, у зот: «Йўқ», дедилар. Мен: «Биз у билан касалга шифо топамиз», дедим. У зот: «У шифо эмас, балки дарднинг ўзидир», дедилар.