حَدَّثَنَا يَحْيَى حَدَّثَنَا شُعْبَةُ حَدَّثَنَا سِمَاكٌ عَنْ مُرَيِّ بْنِ قَطَرِىٍّ عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ قَالَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبِي كَانَ يَصِلُ الرَّحِمَ وَيَقْرِي الضَّيْفَ وَيَفْعَلُ كَذَا قَالَ إِنَّ أَبَاكَ أَرَادَ شَيْئًا فَأَدْرَكَهُ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرْمِي الصَّيْدَ وَلَا أَجِدُ مَا أُذَكِّيهِ بِهِ إِلَّا الْمَرْوَةَ وَالْعَصَا قَالَ أَمَرَّ الدَّمَ بِمَا شِئْتَ ثُمَّ اذْكُرْ اسْمَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ قُلْتُ طَعَامٌ مَا أَدَعُهُ إِلَّا تَحَرُّجًا قَالَ مَا ضَارَعْتَ فِيهِ نَصْرَانِيَّةً فَلَا فَدَعْهُ
Adiy ibn Hotim (roziyallohu anhu) aytdi: Men: «Ey Allohning Rasuli, otam qarindoshlik rishtasini ulardi, mehmon kutardi, shunday-shunday qilardi», dedim. U zot: «Albatta, otang bir narsani istadi va unga erishdi», dedilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, men ovga oʻq otaman, ammo uni soʻyish uchun oʻtkir toshdan va tayoqdan boshqa narsa topa olmayman», dedim. U zot: «Nima bilan xohlasang, shuning bilan qonni oqizgin, soʻng aziz va jalil Allohning nomini zikr qilgin», dedilar. Men: «Bir taom borki, men uni faqat ehtiyot yuzasidan tark qilaman», dedim. U zot: «Nasroniylarga oʻxshab qolgan narsangni — yoʻq, uni tark qil», dedilar.Адий ибн Ҳотим (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, отам қариндошлик риштасини уларди, меҳмон кутарди, шундай-шундай қиларди», дедим. У зот: «Албатта, отанг бир нарсани истади ва унга эришди», дедилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, мен овга ўқ отаман, аммо уни сўйиш учун ўткир тошдан ва таёқдан бошқа нарса топа олмайман», дедим. У зот: «Нима билан хоҳласанг, шунинг билан қонни оқизгин, сўнг азиз ва жалил Аллоҳнинг номини зикр қилгин», дедилар. Мен: «Бир таом борки, мен уни фақат эҳтиёт юзасидан тарк қиламан», дедим. У зот: «Насронийларга ўхшаб қолган нарсангни — йўқ, уни тарк қил», дедилар.