Abu Muso (roziyallohu anhu) aytdi: Ikki kishi Nabiy ﷺning huzurlarida bir yer haqida daʼvolashdi; ularning biri Hazramavt ahlidan edi. U zot ulardan birining zimmasiga qasamni yukladilar. Shunda ikkinchisi faryod qilib: «Unday boʻlsa, u mening yerimni olib ketadi-ku!» dedi. U zot: «Agar u zulm bilan qasam ichib, uni kesib olsa, qiyomat kuni Alloh azza va jalla yuzlariga qaramaydigan va poklamaydigan kimsalardan boʻladi va unga alamli azob bordir», dedilar. (Rovi) aytdi: Shunda haligi (ikkinchi) kishi taqvo qilib, uni (yerni) qaytarib berdi.Абу Мусо (розияллоҳу анҳу) айтди: Икки киши Набий ﷺнинг ҳузурларида бир ер ҳақида даъволашди; уларнинг бири Ҳазрамавт аҳлидан эди. У зот улардан бирининг зиммасига қасамни юкладилар. Шунда иккинчиси фарёд қилиб: «Ундай бўлса, у менинг еримни олиб кетади-ку!» деди. У зот: «Агар у зулм билан қасам ичиб, уни кесиб олса, қиёмат куни Аллоҳ азза ва жалла юзларига қарамайдиган ва покламайдиган кимсалардан бўлади ва унга аламли азоб бордир», дедилар. (Рови) айтди: Шунда ҳалиги (иккинчи) киши тақво қилиб, уни (ерни) қайтариб берди.