Abu Muso (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: U zot: «Albatta, qiyomat oldida haraj boʻladi», dedilar. Ular: «Haraj nima?» dedilar. U zot: «Oʻldirish», dedilar. Ular: «Biz oʻldirayotganimizdan koʻproqmi? Biz bir yilning oʻzida yetmish mingdan ortiq (kishini) oʻldiramiz-ku», dedilar. U zot: «U sizlarning mushriklarni oʻldirishingiz emas, balki bir-biringizni oʻldirishingizdir», dedilar. Ular: «Oʻsha kunda aqlimiz oʻzimiz bilan boʻladimi?» dedilar. U zot: «Oʻsha zamon ahlining koʻpchiligining aqli tortib olinadi va ularning oʻrniga odamlardan (behuda) toʻzon qoladi; ularning koʻpi oʻzini bir narsa ustida deb hisoblaydi, holbuki ular hech narsa ustida emaslar», dedilar. Abu Muso dedi: Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, agar u menga va sizlarga yetsa, undan oʻzimga ham, sizlarga ham — unga qanday kirgan boʻlsak, shundayligicha, unda na qonga va na molga tegmagan holda chiqishimizdan boshqa qutulish yoʻlini topmayman.Абу Мусо (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади: У зот: «Албатта, қиёмат олдида ҳараж бўлади», дедилар. Улар: «Ҳараж нима?» дедилар. У зот: «Ўлдириш», дедилар. Улар: «Биз ўлдираётганимиздан кўпроқми? Биз бир йилнинг ўзида етмиш мингдан ортиқ (кишини) ўлдирамиз-ку», дедилар. У зот: «У сизларнинг мушрикларни ўлдиришингиз эмас, балки бир-бирингизни ўлдиришингиздир», дедилар. Улар: «Ўша кунда ақлимиз ўзимиз билан бўладими?» дедилар. У зот: «Ўша замон аҳлининг кўпчилигининг ақли тортиб олинади ва уларнинг ўрнига одамлардан (беҳуда) тўзон қолади; уларнинг кўпи ўзини бир нарса устида деб ҳисоблайди, ҳолбуки улар ҳеч нарса устида эмаслар», дедилар. Абу Мусо деди: Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, агар у менга ва сизларга етса, ундан ўзимга ҳам, сизларга ҳам — унга қандай кирган бўлсак, шундайлигича, унда на қонга ва на молга тегмаган ҳолда чиқишимиздан бошқа қутулиш йўлини топмайман.