Abu Muso al-Ashʼariy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Nabiy ﷺ bilan bir safarda edik. U zot bizni yerning bir pastqamligiga tushirdilar. Shunda odamlar takbirni baland ovoz bilan ayta boshlashdi. Nabiy ﷺ: «Ey odamlar, oʻzlaringizga rahm qilinglar! Zero sizlar kar yoki gʻoyibni chaqirayotganingiz yoʻq, balki Eshituvchi, Yaqin Zotni chaqirmoqdasiz», dedilar. Soʻngra meni chaqirdilar — men u zotga yaqin edim — va: «Ey Abdulloh ibn Qays, seni jannat xazinasidan boʻlgan bir soʻzga yoʻllaymi?» dedilar. Men: «Albatta», dedim. U zot: «‹Lo havla va lo quvvata illa billah›», dedilar.Абу Мусо ал-Ашъарий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Набий ﷺ билан бир сафарда эдик. У зот бизни ернинг бир пастқамлигига туширдилар. Шунда одамлар такбирни баланд овоз билан айта бошлашди. Набий ﷺ: «Эй одамлар, ўзларингизга раҳм қилинглар! Зеро сизлар кар ёки ғойибни чақираётганингиз йўқ, балки Эшитувчи, Яқин Зотни чақирмоқдасиз», дедилар. Сўнгра мени чақирдилар — мен у зотга яқин эдим — ва: «Эй Абдуллоҳ ибн Қайс, сени жаннат хазинасидан бўлган бир сўзга йўллайми?» дедилар. Мен: «Албатта», дедим. У зот: «‹Ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳ›», дедилар.