Azraq ibn Qays aytdi: Abu Barza Ahvozda bir daryoning qirgʻogʻida edi. U jilovni qoʻliga olib namoz oʻqiy boshladi. Ulovi orqaga tisarila boshladi, u ham u bilan birga orqaga chekindi. Shunda xorijiylardan bir kishi: «Allohim, bu cholni xor qilgin — namozni qandaydir oʻqiydi!» deb turdi. U namozni tugatgach: «Men soʻzlaringizni eshitdim. Men Rasululloh ﷺ bilan birga olti yoki yetti yoki sakkiz marta gʻazotga chiqqanman va u zotning ishlarini hamda yengillik berishlarini koʻrganman. Ulovim bilan birga orqaga chekinishim, uni qoʻyib yuborib, u oʻrgangan joyiga qochib ketishi va bu menga ogʻirlik qilishidan koʻra yengilroqdir», dedi. Abu Barza asrni ikki rakat oʻqidi.Азрақ ибн Қайс айтди: Абу Барза Аҳвозда бир дарёнинг қирғоғида эди. У жиловни қўлига олиб намоз ўқий бошлади. Улови орқага тисарила бошлади, у ҳам у билан бирга орқага чекинди. Шунда хорижийлардан бир киши: «Аллоҳим, бу чолни хор қилгин — намозни қандайдир ўқийди!» деб турди. У намозни тугатгач: «Мен сўзларингизни эшитдим. Мен Расулуллоҳ ﷺ билан бирга олти ёки етти ёки саккиз марта ғазотга чиққанман ва у зотнинг ишларини ҳамда енгиллик беришларини кўрганман. Уловим билан бирга орқага чекинишим, уни қўйиб юбориб, у ўрганган жойига қочиб кетиши ва бу менга оғирлик қилишидан кўра енгилроқдир», деди. Абу Барза асрни икки ракат ўқиди.